Het is de meest persoonlijke reportage die ik tot nu toe heb gemaakt, geloof ik.
Weet je nog? Mijn Wikipedia-avontuur? Nou. Dat is een radioreportage geworden.
Download hier de MP3 (9 MB).
augustus, 2007 Monthly archive
“Tsja,” zei ik, “kijk, ik woon er nog maar amper. Ik wil eerst wel eens een beetje meemaken hoe het allemaal in z’n werk gaat. Daarom wil ik het niet doen”
Mijn overbuurman aan tafel kijkt me hoopvol aan: “Maar anders??”
Hij had ook wel door dat het voorzitterschap nu op zijn bordje zou komen. Want hij stelde in de vergadering gewoon steeds de meest kritische vragen. En hij maakte aantekeningen. Met rode pen!
“Er is geen anders,” antwoordde ik listig.
Eens in de zoveel tijd is er een liedje dat ik de hele dag fluit. Deze dagen is dat Two Sisters van Fiction Plane. Zie hier de video.
Het heeft een heerlijk springende afterbeat, lekkere melodie, een prominente rol voor de gitaar, een zanger die toon houdt met een fijne stem die we bovendien kennen van zijn vader, bijna funky drums en vooral: een hele vette gitaarsolo! Tis al een behoorlijke hit, en terecht volgens mij.
Wat is dat met die muggen hier in de Indische Buurt?! Ik heb echt alles gedaan om ze buiten de deur te houden; er zitten stevige horren voor de ramen die ik open heb staan. Dat was niet genoeg, want ik had alsnog steeds muggen op m’n slaapkamer.
Toen kocht ik maar een klamboe. Maar dat stelletje gevleugelde terroristen weet zelfs DAAR binnen te komen!
Ik zal wel erg lekker zijn.
Dat je een horoscoop leest, omdat je even niks beters te doen hebt, of wat dan ook. Maar niet omdat je het gelooft, want ja, het is onzin natuurlijk. Het kan overal op slaan en daarom lijkt het waar.
Maar dat je het dan toch leest. En dat je dan denkt: hm… ja… nou ja… het zou natuurlijk best eens kunnen… het lijkt wel erg op mij te slaan… eigenlijk. Dat gevoel. En dat je maar snel verder leest met iets anders op dezelfde pagina, alsof je het nooit hebt gelezen.
Weet je dat ik datzelfde gevoel had ik toen ik gisteren een gesprek over autisme in ons programma hoorde?
“De definitie van autisme is de laatste jaren wel wat ruimer geworden,” zei de mevrouw. Ja ja, zo kan het wel weer.
Hier is de geschiedenis: met een vriend van me dolde ik enige tijd geleden over dat we elkaar op Wikipedia zouden zetten. Alleen deed hij het echt: ik sta op Wikipedia.
Al snel heeft die vriend het weer weg gehaald. Alleen, dat gaat zomaar niet! Er waren ineens Wikipediamensen die vonden dat ik er op hoorde. Onzin natuurlijk. Ik heb ze zelf gemaild, maar:
“Om dit artikel te verwijderen is een zeer goede reden nodig.“
Okay, dan met argument: het klopt niet. Het antwoord:
“Een verwijdering zit er niet in. Iedereen kan als aanpassen, u ook.“
Leer typen. Maar goed. Ik heb overwogen om er een fraai, een bovenal lovend, stukje proza over mijzelf neer te zetten. Maar toen bedacht ik dat dat precies is wat ze willen: en voor je het weet ben je zelf een Wikipediamens. Dank je de koekoek!
Dan rest mij nog maar een ding, en dat is langs deze onsympathieke, hoewel digitale, weg, het een en ander recht te zetten.
1. Ik ben verslaggever bij, en niet presentator van het Radio1-programma Hagensopdemiddag. Nog lang niet.
2. Ik ben absoluut ABSOLUUT onwaardig om als gitarist in hetzelfde rijtje te staan als Wes Montgomery, John Scofield en Allan Holdsworth. Ik mag de schoenen nog niet poetsen van degene die hun schoenen poetst.
3. Mijn band speelt niet voornamelijk Jazz en Easy Listening, maar covers, van jazz tot pop en van rock tot disco. Het is een allround coverband, voor al uw feesten en partijen! (Boek ons dan toch!).
4. Ik ben niet de enige Botte Jellema in de wereld en ‘even googlen‘ is dus link. En hoe sympathiek Wikipedia ook is, als je denkt dat een verslaggever hetzelfde is als een presentator, mag je nog wel even wat encyclopedieën doorwerken.
Ik ben niet boos hoor, maar gewoon bezorgd. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met dat internet.
(update: het ziet er niet goed uit voor de online encyclopedie)
