bottejellema.nl

Ik dacht zo’n beetje vanaf pagina 1 van dat kan nooit goed aflopen. En als ik dan lees over een neukende homo in 1983 dan denk ik meteen aan het (toen nog) fatale AIDS. Daar werd langzaamaan gedurende het verhaal ook wel heel subtiel steeds even naar gehint.

Het duurde in het boek eigenlijk nog vrij lang voordat ‘t expliciet werd. Met als climax in het allerlaatste hoofdstuk en de melding van een HIV-test die Nick doet. Meer vertel ik niet.

The Line Of Beauty gaat over een homoseksuele jongen van begin twintig uit de Engelse provincie, die naar Londen gaat om te studeren. Hij trekt in bij het gezin van een belangrijk Parlementslid. En nou ja, dan vreet hij allemaal ongein uit, hoewel hij z’n best doet.

Ik vond het een prachtig boek! Het mooist is nog wel hóe het is geschreven. Ik heb zelden met zoveel graagte ‘t steeds opgepakt en al met al heb ik het vrij rap uitgelezen. Alweer zo’n goeie tip van Gijsbert.

Alleen viel mijn eigen Engels mij vies tegen… ik ken, in het geval van een zo rijk gebruik van de taal, gewoon domweg te weinig woorden. Ik heb me toch wel aardig aan mezelf geërgerd. Ik ben bang dat ik daardoor zoveel heb gemist. Reden om ‘t nog een keer te gaan lezen in ieder geval.

By myn âld kollega’s fan Omrop Fryslân mocht ik in ynterfjoe meitsje mei Wim Heins, gitaarbouer yn Snits.

Wim Heins makket elektriske gitaren en basgitaren, ûnder oare foar de ferneamde gitarist Jan Akkerman. Heins’ ynstruminten gean de hiele wrâld oer. Kinners neame it juwieltsjes. Wim Heins strûnde de hiele wrâld ôf om om it moaiste hout foar syn gitaren. Dat hout, dat is syn lust en syn libben.

It is in hiel leuk gesprek wurden! Atsto wat mei gitaren hast, mei ambachtsminsken, as mei hout, dan moatst seker efkes harkje. Sneintemoarn om tusken âlve en tolve ûre oere op Omrop Fryslân Radio (92.2 FM yn Fryslân as fia ynternet)

-> Buro de Vries
-> Heins Gitaaratelier

Hier is maar een supermarkt op loopafstand en dat is de Albert Heijn aan de Molukkenstraat. Het is daar een zooitje; veel schappen zijn leeg (voor een Ap), de groente is slecht, het brood is vaak op en de vloer is smerig. Ik denk dat dit de slechtste Appie is die ik ken, misschien wel slechter dan Utrecht.

Het lijkt er sterk op dat de scholieren het personeel de klanten maar lastig vindt. Vanavond ging er een vakkenvuller botweg voor me staan, terwijl ik wat aan het zoeken was. Hallo?

Ze laten zooi in de krappe paden liggen en ze staan vaak met elkaar en andere jeugd in de winkel te ouwehoeren. Vaak in het Arabisch, overigens… Verder geen punt, ik ben er nooit lang en ik woon nu eenmaal in een ‘probleemwijk’, dus dat zit in de deal. Maar vanavond maakten ze het wel erg bont.

Bij de kassa aangekomen legde ik flux de spulletjes op de band. Maar toen viel het me op dat de bliepjes in mijn rij grote intervallen hadden. De meeste Fatima’s daar kunnen dat toch vrij snel; das altijd wel fijn. Maar ik had een kassameneer deze keer. En die had helemaal geen haast.

Hij hing meer dan ongeïnteresseerd onderuit in de stoel. Het bliepwerk deed hij met één hand, met zijn andere ondersteunde zijn hoofd. Hij zat ronduit te gapen op het moment dat ik aan de beurt was. Ja, ik wil ook wel gewoon doorlopen hoor, als je me niet moet. Het ‘goedenavond’, dat hij waarschijnlijk verplicht is te zeggen, streefde zijn doel een beetje voorbij, zogezegd. De persoon na mij wisselde wat veel betekenende blikken met me. Niet dat het hielp trouwens.

Het kon bijna niet anders of er werd hier een verborgen-cameraprogramma opgenomen, ik was er van overtuigd… aan de andere kant: zoiets kan ook alleen maar hier.

Tot op heden is het echt.

Dit is een sketch uit de serie ‘The Catherine Tate Show’, waarin Tate als het typetje Lauren op bezoek gaat bij oud Prime Minister Tony Blair. Lauren is een irritant schoolmeisje, dat teveel MTV kijkt. Als ze haar gelijk niet kan krijgen dan roept ze “I ain’t bovvered”, wat slang is voor ‘kan me niet schelen’.

Op vrijdagavond zendt de VPRO de Catherine Tate Show uit, waar nog niet echt heel erg veel mensen naar kijken. Dat is volledig onterecht, want het is hilarisch. Ik schrijf dit op donderdag, dus je hebt nog een dag. Vrijdagavond om 21:25 op Nederland 2.

(Of natuurlijk op de YouTube)

Vandaag heb ik een hor gemaakt voor mijn slaapkamerraam. Dankzij het vochtige en warme weer, waren er veel muggen. Vooral daar.

Dat vind ik nog niet eens zozeer naar vanwege de bultjes – dat trek ik nog wel. Maar de insecten in kwestie vinden het vooral nodig om in de buurt van mijn oortjes te komen. Een nogal sensitief onderdeel van mijzelve. En ik HAAT het wakker gemaakt te worden, om vervolgens een klopjacht te moeten opzetten tegenover vliegend klein grut dat niet blijft zitten.

Als je me link wil zien….!

Ze moeten allemaal dood, of erger. Sinds vandaag zit er een hor voor mijn raam dus FOK JOU! weet je. Ik ga straks met het licht aan achter de hor zitten, wachten tot ze komen en er niet door kunnen, en dan ga ik daar gewoon zitten en lachen of voor mijn part zelfgebakken patat zitten eten. MAAR: WHAHAHAHAHAAAA!

Dat ziet er iedere keer buitengewoon bedreigend uit. Vroeger thuis, op het wijde Friese platteland, zag je ze van nog veel verder af aankomen.

Ik weet zeker dat ik weerman wil worden, als ik ooit nog ‘s wat anders moet.

Met een professionele muzikant als broer kom je nog ‘s ergens binnen. Broer speelde gisteravond op North Sea Jazz met Wouter Hamel. En zo werd ik gast!

Dat is ongetwijfeld fantastisch geweest. Het punt is namelijk dat tegelijk met Hamel ook John Scofield speelde. Voor wie hem niet kent: dat is een soort gitaarhoogleraar. Daar moest ik dus heen.

Een slechte foto; ik heb nu eenmaal niet een beest van een camera en ik stond niet vooraan. Maar ik was er wel bij!

Het college van professor Scofield was bij tijden amper te volgen voor mij, maar de laatste helft van zijn verhaal kon ik goed volgen. De grap is dat wanneer ik dingen zou spelen zoals hij het doet (mocht ik ooit ook maar halverwege komen…), ik de wind van voren zou krijgen in mijn band. Ik zou:
- verzocht worden mijn gitaar te stemmen;
- de toonsoort van het nummer toegeschreeuwd krijgen met het verzoek mij daar aan te houden;
- wanneer het bovenstaande niet afdoende is, verwijderd worden uit het gezelschap.

Maar goed, het is Jazz, natuurlijk.

North Sea Jazz is tegenwoordig in Rotterdam en dat is kut. Ze hebben daar Ahoy, waar het dan is, maar het had voor de rest net zo goed op een industrieterrein bij Gouda kunnen zijn. Kom bijvoorbeeld maar weer eens terug in Amsterdam, met het openbaar vervoer.

Toen ik de zaal uitliep – te vroeg naar mijn zin – richting de metro was het 1:20u. Toen ik de deur in m’n huis achter me dicht trok was het 3:40u, en dan heb ik het nog snel gedaan. Bijna twee