the one with the waggley tail
Naast mij woont Hans. Ik dacht eerst dattie Henk heet, maar hij heet dus Hans. Henk Hans heeft twee honden, die aan de nerveuze kant zijn. Vooral de grote. De praktische uitwerking daarvan is dat er bij elk wissewasje wordt geblaft. Hard en hysterisch. De enige oplossing die Henk Hans voor zijn dolle dieren heeft is ze hard tot de orde schreeuwen. Dat helpt, soms.
Gisteren kwam ik Henk Hans tegen, in de portiek, dus we praatten even. Over niets verder. Zijn zoon had een huis gekocht, gefeliciteerd. In Noord. Ja, zei hij, vier kamers, dus hij kan even vooruit. Nu kon hij de hond meenemen. Die grootste van de twee, die was dan van zijn zoon.
“Oh”, zei ik en ik draaide wat met mijn voet. Ik wenste Henk Hans een fijne avond en ging mijn huisje binnen.
Daar maakte ik een rondedansje, opende een fijn wijntje en floot de rest van de avond ‘How much is that doggy in the window’.

lokwinske henk/hans/botte
Mooi stukje Botte