bottejellema.nl

Dit weekend verkoopt Apple voor ‘t eerst de iPhone. Ik schreef eerder al dat ik dit ding wil hebben.

Die wens is er niet kleiner op geworden na het zien van dit filmpje van The New York Times. Ga het zien!

Als technologie-recensie is het filmpje zelf overigens briljant. Hoewel de toon erg licht is, vat het perfect de sfeer rond de iPhone hype. Daarenboven legt het ondanks alles heel netjes uit wat de voor- en nadelen aan het apparaat zijn. Creatief en goed, daar kan menig Nederlandse tv- en internetmaker nog van leren.

Zus J.

Teun groeit als kool. Afgelopen weekend heb ik het mannetje weer op m’n armen gehad en nadat ik eerst met grote ogen bestudeerd was, verscheen er een brede glimlach op z’n gezicht. *smelt*!

Broer H.

Drumt dat het een aard heeft. Bevobbeld bij Marike Jager, die deze week de Essent Award heeft gewonnen. Dat houdt in dat ze op Lowlands gaan spelen! Check ook haar prachtige site en luister naar haar nieuwe singel, die autmatisch speelt. Ik vind het een mooi liedje!

Zus P.

Vandaag kreeg ze te horen dat ze is aangenomen bij het Universitair Medisch Centrum Groningen. Afgelopen jaar werkte ze daar in het kader van haar studie al in het lab. Nu, nog voordat ze haar diploma in ontvangst neemt, heeft ze daar al een baan. Geweldig!

… nu ik nog …

Ja, ik vind het gewoon razend knap. En als je het niet weet, dan let je er niet op. Zeker niet als Nederlander. Ik bedoel dat op de Belgische teletekst altijd alle regels op de headlines-pagina 101 tot het laatste teken gevuld zijn.

“Ja, dat kan ik ook. Eén knopje in Word. Zet-ie alles recht,” zei een collega. Dat kan de gemiddelde tekstverwerker inderdaad; die verbreedt dan de spaties wat. Maar dat kan niet op teletekst. Dat bestaat uit een raster, en de tekens hebben een vaste breedte. De spaties ook.

De Belgen puzzelen net zo lang met woorden en formuleringen totdat ze precies 35 tekens hebben gevuld. Als taaljongen vind ik dat gewoon leuk! Je weet misschien niet direct wat er wordt bedoeld (wat is een hals van een dijbeen?), maar dat maakt het alleen maar leuker.

Hou ‘t maar ‘s in de gaten. Ze zijn goed, die Belgen!

Dat was even een vreemde ervaring gisteravond. Samen met Niels liep ik door Den Haag, waar hij woont, en waar men zich warmliep voor Parkpop. Op verschillende plekken in de binnenstad stonden podia. We hadden een paar matige coverbandjes gehoord, kortstondig.

We struinden over het Lange Voorhout richting het podium bij Hotel Des Indes en een paar vette bassen kwamen ons tegemoet. Daar hadden wij meteen een mening over, naar aanleiding van de matige coverbands die we al hadden gehoord. Bij het podium stond zo te zien een man honderd te luisteren – voor de ruimte die er was niet echt veel.

Maar toen we vlakbij waren herkende ik de sound (jawel) van de band. Het kon Relax wel eens zijn! Dat zou leuk zijn, want ik vind dat een hele gave live-band. Ze maken een strakke funky soort van fusion hiphop (jawel). Maar dan zouden er toch veel meer mensen bij wezen? Ik heb ze een vol Museumplein plat zien spelen. Eigenlijk hadden ze maar één hit, Calling ye name (Right Here), maar het is toch een grote band. Ze stonden op Lowlands, Pinkpop, Noorderslag…

Het was toch echt Relax daar in Den Haag. Om Eric Corton te citeren: “live toch wel een van de, zoniet de beste live band van Nederland”. Het was retestrak, zoals altijd bij Relax, en ondanks dat het bijna een privéfeestje was, erg gaaf! Op het eind van het optreden stonden er misschien tweehonderdvijftig man. Oh, oh, Den Haag!

Naast mij woont Hans. Ik dacht eerst dattie Henk heet, maar hij heet dus Hans. Henk Hans heeft twee honden, die aan de nerveuze kant zijn. Vooral de grote. De praktische uitwerking daarvan is dat er bij elk wissewasje wordt geblaft. Hard en hysterisch. De enige oplossing die Henk Hans voor zijn dolle dieren heeft is ze hard tot de orde schreeuwen. Dat helpt, soms.

Gisteren kwam ik Henk Hans tegen, in de portiek, dus we praatten even. Over niets verder. Zijn zoon had een huis gekocht, gefeliciteerd. In Noord. Ja, zei hij, vier kamers, dus hij kan even vooruit. Nu kon hij de hond meenemen. Die grootste van de twee, die was dan van zijn zoon.

“Oh”, zei ik en ik draaide wat met mijn voet. Ik wenste Henk Hans een fijne avond en ging mijn huisje binnen.

Daar maakte ik een rondedansje, opende een fijn wijntje en floot de rest van de avond ‘How much is that doggy in the window’.

Je kan naar een vaste telefoonlijn SMS’en. Dat is leuk en ik stuur heit en mem dan ook af en toe zo een sms. In het Fries, natuurlijk. En dan krijg je natuurlijk met gelijke munt terug.

Zoals deze. Met prachtige oud-Friese uitdrukking voor behoorlijk nat regenen. En een verwijzing van mijn moeder naar een uitvinding van de mensheid waar ik sinds mijn jeugd met veel platteland, fietsen en bijbehorend weer afstand van heb genomen.

Als je het niet verstaat: dat ligt niet aan jouw Fries, maar aan het Fries van de voorleesmoeder.

“Neffens Erwin Krol bisto ek oan ‘e sek ta troch wiet reint, of hiest in reinpak oan?”