bottejellema.nl

borrel

In Stand.café praten we verder over de stelling van Stand.nl van vandaag, en die was:

[...] In Stand.café discussiëren we hierover verder met Rita Verdonk, Tweede Kamerlid voor de VVD, en Hans Lomans, voorzitter van de Branchecommissie Bureaus Jeugdzorg.

Ze zat op een paar meter afstand van me. Donker haar, donkere ogen, en zwarte kleding, als altijd. Aan een tafeltje, zo’n rond cafétafeltje, met nog twee stoelen er omheen, maar die waren leeg. Ze wachtte en er was niemand die even een praatje met haar maakte. Ook ik niet, ondanks alles. Ze doodde de tijd door de wijn, wit, in haar glas rond te golven.

Direct achter haar waren ramen. Als je haar wat aan zou willen doen was dat vanaf daar wellicht niet zo moeilijk. Vanaf haar plek kon ze de gehele ruimte overzien, en dat deed ze ook, maar dat zag er niet uit alsof dat wat betekende. Ze keek maar eens naar ons en naar de microfoonopstelling waar ze straks plaats zou nemen.

Het duurde allemaal best lang. In de gang waren we al iets te strak bepakte mannen tegengekomen, met een oortje. Dan weet je het al. De mannen stonden op de gang, twee of drie, dat kon ik niet goed zien. Ook zij wachtten. Dralen, was het. Ze maakten vast grapjes ergens over, want er werd gelachen. Zij zag het niet of trok zich er in ieder geval niets van aan. Zij zat maar op dat houten stoeltje.

De laatste dingen aan de opstelling werden in orde gemaakt. Het geheel werd nog wat meer naar het midden van het café geschoven, wat ongebruikelijk is. De camera, die normaal voor de regie is, werd meegedraaid. Nu leek het ineens een beveiligingscamera. Ze wachtte nog steeds.

Daar kwam eindelijk iemand binnen die ze kende. Er kwam een lachje op haar gezicht, van herkenning, vriendelijkheid, of van opluchting, dat kon ik niet weten. Ze begroetten elkaar met twee of drie zoenen en een handdruk. De bekende kwam naast haar zitten. Ze wisselden drie woorden maar waren al snel uitgesproken. Misschien is ze wel zenuwachtig.