Fokke & Sukke
Koninginnedag in Amsterdam: half miljoen mensen in de stad met bijbehorende rommel en een uitgevallen gsm-netwerk.
april, 2007 Monthly archive
Mem: “Hast ek in skaaltsje of sa wat der under kin,
dan kinst him wat mear wetter tagelyk jaan.”
Zo rond half zeven reed ik van Hilversum naar Amsterdam. Ik reed via de provinciale weg onder Weesp. Het was bewolkt, maar het zicht was goed. Ik had dus de autolichten niet aan.
Een tegenligger in een veel te grote SUV was het daar niet mee eens. Wild knipperend kwam hij op me af. Ik dacht nog even dat er wat raars met mijn auto aan de hand was of dat er een flitser langs de weg zou staan, maar nee… het kon slechts mijn lampen betreffen.
De koplampen van mijn auto zijn 55 watt per stuk. Dat is dus 110 watt. Als het niet hoeft, dan bespaar ik die energie liever en heb dan alleen de stadsverlichting of helemaal niks aan. Autorijden is slecht genoeg voor het milieu; alle kleine beetjes helpen. En vandaag was het licht genoeg, dus dan hoeft het echt niet.
Terwijl ik die SUVferd binnensmonds voor blinde vink zat uit te maken, zie ik verderop in mijn ooghoeken links een blauwe auto wachten om de weg op te kunnen. Op het moment dat de tegenliggers allemaal voorbij zijn, rijdt de auto de linker weghelft op. En als ik er nog maar twintig meter vanaf ben, met tachtig kilometer per uur, rijdt de auto door de rechter weghelft op.
Ik rem hard en wijk uit. Met piepende banden weet ik de blauwe auto net te ontwijken. Ik zie in een flits achter het stuur een vrouw. Verder zitten er drie kinderen in de auto. Ik zit te trillen achter mijn stuur, maar het is goed afgelopen, godzijdank.
Waar was dat mens mee bezig?? Ik werd erg boos: ze had nota bene kinderen bij zich! Stel dat ik om wat voor reden dan ook niet had kunnen uitwijken. Had ze me nou echt niet gezien? Waarom dan niet? Je ziet een 306 station toch niet over het hoofd?! Stel dat ik die auto met kinderen had aangereden.
Juridisch gezien zou mij geen enkele blaam treffen. Sterker nog: als ik nu had gewild had ik de bestuurster aansprakelijk kunnen stellen voor de slijtage van mijn banden.
Maar waarschijnlijk had ik die knipperende SUV de rest van mijn leven niet meer uit m’n kop kunnen krijgen.
Dit soort dingen kunnen gebeuren. Kutwijf.
Bij de verschrikkelijke afslachting in Virginia zijn 32 mensen, veelal jonge studenten, om het leven gekomen.
Dat is, kwantitatief, pak ‘m beet, 1% van de slachtoffers van de aanslagen op elf september. CNN pakt uit op ongeveer 63% van elf september.
Tot op heden heeft president Bush gereageerd op ongeveer 0,00001% van elf september. Citaat: “They simply were in the wrong place on the wrong time“. Einde citaat.
Goed, moeder Natuur heeft het me dus niet vergeven. Hardnekkig hield ze alles tegen dat ik door mijn afvoer wilde laten stromen. Dus belde ik maar weer andere mannetjes. Mannetjes met een van de vieste beroepen op de wereld: rioolontstoppers.
Als tussen de koeienstront opgegroeide jongen ben ik echt wel wat gewend. Maar mensengootsteenputjes! Dankzij mijn vele verhuizingen heb ik er heel wat mogen leegscheppen. Putjes met gorigheid van vorige bewoners.
Gad-ver-dam-me. En die lucht! Ieuw! Het laatste beroep dat ik zou willen uitoefenen is dat van deze mannetjes!
Het mannetje kwam vanochtend en stapte mijn huis binnen.
“Hmpf,” snuifde hij, “aan ‘t schilderen?”
“Ja” antwoorde ik. In de slaapkamer was ik een muur aan het sauzen.
“Ja, ik ruik de stank.”