Als je op de weg denkt… mwoch, ik heb wel ‘s meer grip gehad.
Als je ruim een half jaar geleden bij de garage al te horen kreeg… d’r motte nodig nieuwe banden onder.
Als ze bij de Kwikfit vandaag zeggen… het lijken d’r wel slicks.
Dan is het toch tijd voor nieuwe sloffen onder de wagen, me dunkt.
De Tweede Kamer houdt twee spoeddebatten over de nevenfunctie van PvdA-Kamerlid Khadija Arib. Het eerste debat is donderdagmiddag en het tweede staat gepland voor volgende week. Trouw
Moslim-volksvertegenwoordigers moeten zichzelf steeds maar weer verdedigen tegenover de gebleekte flapdrol. We zijn er nog niet vanaf. Maar Geert leidt aan zelfinflatie. Hij zal steeds harder moeten schreeuwen om zich te laten horen. En dat wordt natuurlijk een beetje vermoeiend.
Ahmed Aboutaleb, Nebahat Albayrak en nu Khadija Arib… hij is nog maar bij de A…
Vandaag was het internationale vrouwendag. Daar heb ik de hele dag maar weinig van gemerkt, tot vanavond.
We speelden met de band in De Lichtboei te Harlingen. Op donderdagavond? Ja, op donderdagavond ja… allang blij dat we weer eens spelen (boek ons, boek ons!). Toen ik daar tegen zessen aankwam, laadde ik mijn spulletjes uit mijn auto. Een mevrouw die achter de bar stond deed de zijdeuren voor ons open en wees ons de weg. Ik vroeg haar of ik mijn auto aan de gracht kon parkeren. Ze zei dat het na zes uur vrij parkeren was en dat ik dus mijn gang kon gaan.
We speelden.
Na afloop bracht ik mijn spulletjes weer naar mijn auto en potverdorie… een bon onder de ruitenwisser. Uitgeschreven om 18:51 vanwege parkeren zonder daarvoor te hebben betaald. Ik pakte de bon en liep naar De Lichtboei om verhaal te halen. Of de mevrouw van zes uur er nog was. Ja die was er. Of ze deze bon voor mij wilde betalen. Je kan het per slot van rekening altijd proberen…
Laat ‘s zien? Och, stom, het is donderdagavond, ik denk steeds dat het vrijdag is. Stom, mijn fout. Hoeveel is het? Negenenveertig euro? Hier, asjeblieft.
Zo. Op karakter. Geen gezeik, recht voor z’n raap. Respect voor deze vrouw!
(Mocht je nog eens een leuk (eet)café zoeken in Harlingen, dan beveel ik bij deze De Lichtboei aan… erg leuk personeel daar.)
Na alle hectiek met het nieuwe huis en dergelijke, wilde ik gisteravond wel even wat leuks doen. Dus eerst naar de film en daarna had ik zelfs nog wel zin om naar Een Feest.
Meestal hou ik niet zo van Een Feest. Vaak voel ik me er ongemakkelijk (want) en begrijp ik ook niet zo goed wat er nu te vieren is. Dat bespaar ik mezelf liever. Maar dit was echt leuk!
Superstijl klinkt natuurlijk fout, maar het is erg grappig. Democratie op de dansvloer is hun motto. Je krijgt bij binnenkomst een strip met drie streepjescodes: een oranje, een gele en een blauwe. Op verschillende schermen in de zaal staan drie muziekstijlen aangegeven in de eerder genoemde kleuren. Dan haal je de kleur van de stijl die je aanstaat langs een scanner en je hebt gestemd. Dat doet iedereen en dan komt er een soort van winnaar uit. Daarna zal de DJ een kwartier lang muziek in die stijl draaien. Helemaal hip!
De muziek was goed, de mensen leuk en potverdorie: ik heb wél gedanst… het moet niet gekker worden (vrienden die dit lezen zullen het niet geloven). En dat stemmen is leuk! Je hebt het met je stapvrienden ineens veel meer over muziek dan voorheen en als een uitkomst je niet aanstaat… ach, dan duurt het maar een kwartiertje.
Bovendien staat er een joekel van een aftelklok in de zaal. Dat vind ik als radiomannetje natuurlijk prachtig!
(“De Baarsjes is het nieuwe centrum” is zo’n beetje de slogan van Club 8, waar het allemaal plaatsvond. Ik hoop niet dat dat het centrum wordt. Want het is nog best een eind fietsen, zo in de nacht…)
en dan mogen we weer eens naar de stembus. Deze keer voor de Provinciale Staten.
Daar is iets interessants mee aan de hand, want de provinciemannetjes en -vrouwtjes kiezen op hun beurt ergens in mei een nieuwe Eerst Kamer. Dat is een relatief onbekend onderdeel van het parlement, maar wel erg machtig. Zo kan de Eeste Kamer bijvoorbeeld het initiatief nemen tot een Parlementaire Enquête, wat ze overigens nog nooit hebben gedaan.
Zo zou het theoretisch gezien mogelijk zijn dat de Eerste Kamer een Parlementaire Enquête instelt naar de deelname van Nederland aan de inval in Irak. Daar zijn nog wel wat vragen over. In andere landen die bij The Coalition of the Willing hoorden, is dergelijk onderzoek er geweest of aan de gang. In Nederland niet. Het nieuwe kabinet, bij monde van premier Balkenende, weigert een onderzoek.
De enquête kan er komen mits daar een meerderheid voor is in de Eerste Kamer en daar hebben wij als kiezers dan weer invloed op. Daarom hier nu maar eens een lijstje.
CDA: uitgesproken tegenstander van een onderzoek.
PvdA: zei ten tijde van de campagne voor de verkiezingen van de Tweede Kamer dat ze een onderzoek wil, maar heeft in het nieuwe kabinet met het CDA en de ChristenUnie afgesproken er niet voor te stemmen. In principe zijn de PvdA’ers in de Eerste Kamer niet gebonden aan het regeerakkoord, maar het is niet gezegd dat zij nu wél zullen instemmen met een onderzoek.
VVD: had regeringsverantwoordelijkheid ten tijde van de inval en wil geen onderzoek.
SP: altijd tegen de inval in Irak geweest en uitgesproken voorstanders van een onderzoek. Wil overigens de Eerste Kamer afschaffen.
PVV: heeft de bestrijding van terrorisme hoog in het vaandel en wil geen onderzoek. Wil de Eerste Kamer afschaffen.
CU: spreekt zich niet uit over een onderzoek en is net als de PvdA in het kabinet gebonden aan het regeerakkoord. Heeft nu op defensie een minister, Eimert van Middelkoop, die tot voor kort Eerste Kamerlid van de CU was.
Groenlinks: van begin af aan zeer kritisch; wil een onderzoek en rept expliciet over een parlementaire enquête.
D66: had ten tijde van de inval regeringsverantwoordelijkheid, maar is nu voorstander van een onderzoek.
Een memorabele dag. Vanochtend heb ik bij de notaris de zoveelste handtekening gezet en nu mag ik mij eindelijk eigenaar noemen van een appartementje in de Indische Buurt in Amsterdam. En van een hypotheek.
Meteen daarna wordt al de nieuwe keuken afgeleverd, over het balkon. Op het naastgelegen balkon staat een man van tegen de pensioenleeftijd onze bezigheden te gade te slaan. Ik besluit hem even te begroeten, als nieuwe buurman.
De deur zwaait open. “Ik ben Henk!”, zegt een grote man met bijpassende stem. Met een zwaar Amsterdamse accent vertelt hij in minder dan drie minuten dat de benedenburen teveel lawaai maken, zijn woningbouwbedrijf een kankervereniging is en ik zijn zoon wel kan inschakelen voor timmerklussen. Of ik bang ben voor honden en of ik van voetbal hou. Hij schudt me hartelijk de hand en laat me beloven dat we koffie gaan drinken zodra ik er woon.
Het komt helemaal goed tussen Henk en mij.