bottejellema.nl

Michiel Veenstra is een hele sympathieke DJ met een leuk programma op 3FM. Hij is ook geëngageerd, zoals een publieke-omroep-dj betaamt. Hij heeft een actie opgezet waarmee hij aandacht wil vragen voor de milieuproblematiek. Goeie zaak, lijkt me.

“Door het werven van 10.000 virtuele expeditieleden is er groen licht voor de uitzendingen van Noordpool.FM. Michiel Veenstra, zal samen met Jurre Bosman en Maikel Steur van 23 tot en met 27 april op expeditie gaan naar de Noordpool om vanaf daar live radio te maken op 3FM.” Radiofreak

Hm. Waarom moet je daarvoor helemaal naar de Noordpool afreizen met allemaal radio-meuk, vraag ik me dan meteen af. Klinkt niet erg milieuvriendelijk. Nog een citaat van het nieuwsberichtje.

“Vorige week hebben de EU-lidstaten harde afspraken gemaakt over het terugdringen van de CO2-uitstoot met zeker 20 procent. Maar ook wij kunnen zelf met gedragsveranderingen ons steentje bijdragen. En dat hoeft helemaal niet zo ingewikkeld te zijn,” aldus Michiel Veenstra.“

Juist! We kunnen zelf iets doen! Simpele dingen! Zoals niet op vakantie gaan naar Mexico. Of met de trein naar Parijs rijden, platenmans.

Ik zal wel weer cynisch zijn…

Op het stadsdeelkantoor van Zeeburg ging ik mijn aanstaande verhuizing doorgeven. Toen ik er mijn fiets op slot zette, kwam een vlotte jongen aangescheurd. Hij was sneller met zijn sloten dan ik, dus hij had eerder een nummertje. Ik kreeg nummertje C220 en in kleine letters stond er onder ‘verhuizing binnen stad’.

Hij was best leuk om naar te kijken. En ik kon lang naar ‘m kijken, want ze hadden geen haast daar. De enige plek op de wachtbankjes die vrij was, was naast hem. Dat leek me overdreven, dus bleef ik staan.

Na ruim veertig minuten pingde een bepaalde letter-cijfercombinatie tevoorschijn, waarop de mooie jongen opsprong en naar balie 8 liep. Nu zou ik snel aan de beurt zijn. Gelukkig maar, want wie wil er nu veertig minuten staan. In een stadsdeelkantoor. Maar al die tijd kon ik wel mooi bedenken hoe leuk hij wel niet is, hoe fijn hij zijn leven voor elkaar heeft en dat hij behalve mooi ook ontzettend slim en beschaafd is. Wat ik al niet bedenk.

De jongen was klaar en wandelde uit mijn leven. Mijn letter-cijfercombinatie kwam in beeld, ook bij balie 8. Ik vertelde de dame daar dat ik ga verhuizen, met mijn nummertje nog wat onhandig in mijn hand. Moet je zoiets eigenlijk niet laten zien? Kennelijk niet.

Naast me stond een klein mandje, vol met half verkreukelde nummertjes. In de beweging om de mijne er netjes op te leggen, herkende ik op het bovenste papiertje de letter-cijfercombinatie van die jongen. In kleine letters er onder stond ‘verklaring gedrag’.

Kon ik weer helemaal opnieuw beginnen met bedenken.

Bolbliksems! Nog nooit gezien, maar een fascinerend fenomeen! De wetenschap snapt niks van wat er gebeurt en toch bestaan ze.

“Een bolbliksem is een helder oplichtend bolvormig object van maximaal 40 centimeter doorsnede dat soms waargenomen wordt in de buurt van een blikseminslag en dan secondenlang zichtbaar is. Het is een atmosferisch verschijnsel waarvoor lange tijd geen afdoende verklaring is. Een bolbliksem doet zich meestal voor bij zwaar onweer maar er zijn ook gevallen bekend waarin een bolbliksem optrad tijdens helder weer.” wikipedia

Toch zijn er nu wetenschappers in geslaagd om kunstmatig kleine bolbliksems te maken. De NRC schreef er over en vertelde dat er een website is met filmpjes. Nogal kloterige link (wie zet dat nu zo in de krant?), dus klik maar hier. Download dan de avi-filmpjes. Nummer 1 raad ik af, nummer 3 is gaaf!

Let overigens op de omstandigheden waaronder de test wordt gedaan. Dat is vast niet in Nederland, met ons zeikerige veiligheidsregeltjes.

Het lijkt trouwens heel erg alsof mijn heit aan het lassen is.

“Dit is Botte, verslaggever, hij is van Friesland.“

Er begon ‘een nieuwe’ op het werk. Die werd rondgeleid en ik werd voorgesteld.

Dat laatste gebeurt vaker. Wat daarbij altijd wordt gezegd, en meestal maar meteen: hij is van Friesland.

Kennelijk is dat belangrijk, als je mij wil kennen.

De keuken is vrijwel helemaal af. Ik vind ‘m mooi!

Vandaag kwamen mijn onvermoeibare ouders om nog wat te klussen in mijn nieuwe appartementje. Ik ben inmiddels aan mijn achtste verhuizing toe binnen negen jaar. En de moed zakt mij iedere keer dieper in de schoenen. Zo niet mijn ouders. Mem poetst en heit schuurt. Door hen stel ik mij even niet de vraag wat ik mezelf toch aan doe.

Het tapijt ligt ook en het ziet er prachtig uit.

Over een week verhuis ik. Het huis wordt leuk en ik heb er veel zin in. En het verhuizen zelf… ik hoop maar dat er veel mensen komen helpen. Dan zal de gezelligheid het weer goed maken.

… dat ze vandaag wat meer waren opgeschoten.

Om nu te zeggen dat ik blij verrast was toen ik vanavond in mijn toekomstige paleisje kwam… nee.

Hier moet dus morgenochtend tapijt liggen.

Dit is ‘m! Mijn nieuwe keuken… zo staat ie er al bijna veertien dagen bij en ‘de mannetjes’ hebben nog precies 1 dag om ‘m te plaatsen. Want vrijdag moet er op de plek waar ‘t spul nu staat tapijt worden gelegd.

Ben benieuwd of ze dat gaan redden. Ik hou er overigens niet zo van, dat op de deadline werken. Ik heb er potverdorie bijna stress van…