kafka
Vrijdag mocht ik ‘live’, zoals dat heet. In het programma Hagensopdemiddag hebben we iedere dag een bijdrage van een verslaggever op locatie. Meestal is dat collega Hettie Lubberding, maar die is natuurlijk ook wel ‘s vrij. En deze keer mocht ik!
Dat is altijd leuk en spannend. We beslissen namelijk meestal pas zo’n vijf uur voor de uitzending wat de live-bijdrage gaat zijn. De eerste uren daarvan besteed je dan aan bellen. We moeten regelen dat we op de locatie terecht kunnen, dat er een ‘lijn’ is en dat er een spreker is. Daar word je meestal behoorlijk bij geholpen door de redactie.
Enkele futiliteiten zul je als verslaggever toch zelf moeten regelen. Het belangrijkste is dat je op tijd bent; met ‘live’ heb je immers niet veel speling. En kleine dingen als bijvoorbeeld parkeren kunnen, als je laat bent, heel erg vervelend zijn.
Vrijdag was ik al relatief laat. Er was besloten dat ik bij de Fashion Week zou spreken met de voorzitter van de Academy for Eating Disorders. Details en uitvoering kun je nog tot maandagmiddag terug horen vanaf onze website. Dat gebeurde allemaal in de Westergasfabriek, een soort evenemententerrein in Amsterdam. Tijdens het autorijden had ik hen gebeld met de vraag of ik even daar op het terrein mocht parkeren. Dat zou mij namelijk een hoop tijd en gezeul met apparatuur besparen.
Dat mocht; ik hoefde mij slechts even bij de portier te melden. Prima. Portier wist nog van niks, maar hij liet mij na wat telefoontjes door de slagboom. Dan kan er weinig meer mis gaan, dacht ik. De live-bijdrage slaagde goed en ik kon tevreden mijn spulletjes weer inpakken.
Teruggekomen bij mijn auto zat er een bon achter mijn ruitenwisser. Ik kon het eerst niet geloven en was in de veronderstelling dat een grapjas een van de vele flyers die op het terrein ronddwarrelden op mijn raam had geplakt. Maar nee: stadstoezicht had mij bekeurd, voor het NIET GEBRUIKEN VAN DE RIJBAAN, met de aanvulling OP HET VOETPAD.
Even een check, van of ik nou gek ben of niet. Als je door een slagboom moet, als je nadrukkelijk hebt gebeld of je ergens mag parkeren, als je uitgebreid met een portier hebt gesproken, als je op een evenemententerrein bent, als de bestrating bestaat uit betonplaten, als alles, maar dan ook alles er op wijst dat je je op ‘eigen terrein’ bevindt… WAT DENKEN ZE IN VREDESNAAM DAN BIJ STADSTOEZICHT?!?
Desgevraagd zei stadstoezicht dat ik een bezwaarschrift mocht schrijven.
In plaats van dat ze zelf de belachelijke onzinnigheid van deze bekeuring inzien en ‘m lachend verscheuren met excuses er bij, mag je dus de klinische procedure van bezwaarschriften in. Met rede kwam ik nergens, de regels moest ik volgen.
Ik weet het, ‘t is een futiliteit en je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik me hier zo druk over maak. Maar ik heb nu eenmaal nogal wat moeite met debiele, kafkaiaanse autoriteit.
Ratten zijn het, die parkeercontronazi’s. Als ze maar een bon kunnen schrijven! Ze hebben geen poot om op te staan, maar het kost wel weer tijd. Laat ze een echte baan zoeken!