januari, 2007 Monthly archive
Een vriend van mij, R., probeert zijn Chinese vriendje naar Nederland te krijgen, omdat ze erg verliefd zijn en de rest van hun leven samen willen doorbrengen.
R: ben een vragenlijst voor de IND aan het invullen
R: wanneer is een relatie ‘duurzaam’???
R: en hoe bewijs ik dat?
B: als je de grafrechten hebt gekocht van twee naast elkaar liggende graven hehe
B: volgens mij is een relatie duurzaam als je officieel laat registreren dat je samenwoont of dat je trouwt
R: dat kan pas als de IND hem toelaat. en daarvoor moet onze relatie duurzaam zijn
R: tok tok weer een ei
Dit is een foto bij mij uit de straat. Er wordt hier in de Czaar Peterbuurt veel geklust. Nieuwe panden worden gebouwd en ingericht, en oude panden worden opgeknapt.
Linksonder ziet u een klein rood apparaat op de foto. Dat is een benzineaggregaat dat de klussers van stroom voorziet. Kennelijk is er nog geen stroom van het net. Het aggregaat staat de hele dag aan, nu al sinds een week.
Zojuist pruttelde hij uit; de benzine was op. Een half uur hadden ze nodig om nieuwe te halen. In dat halve uur hoorde ik de vogels fluiten. Nu niet meer.
Het is jammer voor de klussers, maar ik ben genoodzaakt het aggregaat op gruwelijke en zeer geweldadige wijze te vernietigen tot een onherkenbaar stukje schroot. Ik zal het ijzerwerk daarna persoonlijk omsmeden tot een ploeg.
Vrijdag mocht ik ‘live’, zoals dat heet. In het programma Hagensopdemiddag hebben we iedere dag een bijdrage van een verslaggever op locatie. Meestal is dat collega Hettie Lubberding, maar die is natuurlijk ook wel ‘s vrij. En deze keer mocht ik!
Dat is altijd leuk en spannend. We beslissen namelijk meestal pas zo’n vijf uur voor de uitzending wat de live-bijdrage gaat zijn. De eerste uren daarvan besteed je dan aan bellen. We moeten regelen dat we op de locatie terecht kunnen, dat er een ‘lijn’ is en dat er een spreker is. Daar word je meestal behoorlijk bij geholpen door de redactie.
Enkele futiliteiten zul je als verslaggever toch zelf moeten regelen. Het belangrijkste is dat je op tijd bent; met ‘live’ heb je immers niet veel speling. En kleine dingen als bijvoorbeeld parkeren kunnen, als je laat bent, heel erg vervelend zijn.
Vrijdag was ik al relatief laat. Er was besloten dat ik bij de Fashion Week zou spreken met de voorzitter van de Academy for Eating Disorders. Details en uitvoering kun je nog tot maandagmiddag terug horen vanaf onze website. Dat gebeurde allemaal in de Westergasfabriek, een soort evenemententerrein in Amsterdam. Tijdens het autorijden had ik hen gebeld met de vraag of ik even daar op het terrein mocht parkeren. Dat zou mij namelijk een hoop tijd en gezeul met apparatuur besparen.
Dat mocht; ik hoefde mij slechts even bij de portier te melden. Prima. Portier wist nog van niks, maar hij liet mij na wat telefoontjes door de slagboom. Dan kan er weinig meer mis gaan, dacht ik. De live-bijdrage slaagde goed en ik kon tevreden mijn spulletjes weer inpakken.
Teruggekomen bij mijn auto zat er een bon achter mijn ruitenwisser. Ik kon het eerst niet geloven en was in de veronderstelling dat een grapjas een van de vele flyers die op het terrein ronddwarrelden op mijn raam had geplakt. Maar nee: stadstoezicht had mij bekeurd, voor het NIET GEBRUIKEN VAN DE RIJBAAN, met de aanvulling OP HET VOETPAD.
Even een check, van of ik nou gek ben of niet. Als je door een slagboom moet, als je nadrukkelijk hebt gebeld of je ergens mag parkeren, als je uitgebreid met een portier hebt gesproken, als je op een evenemententerrein bent, als de bestrating bestaat uit betonplaten, als alles, maar dan ook alles er op wijst dat je je op ‘eigen terrein’ bevindt… WAT DENKEN ZE IN VREDESNAAM DAN BIJ STADSTOEZICHT?!?
Desgevraagd zei stadstoezicht dat ik een bezwaarschrift mocht schrijven.
In plaats van dat ze zelf de belachelijke onzinnigheid van deze bekeuring inzien en ‘m lachend verscheuren met excuses er bij, mag je dus de klinische procedure van bezwaarschriften in. Met rede kwam ik nergens, de regels moest ik volgen.
Ik weet het, ‘t is een futiliteit en je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik me hier zo druk over maak. Maar ik heb nu eenmaal nogal wat moeite met debiele, kafkaiaanse autoriteit.
… als ik zeg dat ik er vandaag pas achter kom dat je geen brieven meer kan versturen voor 39 eurocent?
Mja, dat dacht ik al.
Dat is me eerder overkomen. Toen had ik net een liefdesbrief op de bus gedaan. Met het oude tarief…
Dat noemen wij thuis: hij stinkt. En als ze hem dus anders verpakt hadden, dan had-ie niet zo gestonken.
Prutsers.
