Standaardschermpje bij het opstarten van Messenger.
Nee joh… geen punt. Klik ik toch gewoon even op de knop ‘klik maar op deze microsoft-knop want het kan zomaar zijn dat ie het nu wel doet hoor‘. Uiteraard krijg ik daarna nog een extra venstertje (gratis) om nog een keer op OK te mogen klikken.
Blijf wel lekker soepel in m’n vingertjes, met die microsofttroep op m’n iBook.
“DEN HAAG – 65-Plussers zijn over drie jaar (in 2010) voor het eerst gemiddeld rijker dan de jongere generaties. Belangrijkste oorzaken zijn de grote vermogensaanwas door de gestegen huizenprijzen en de fors hogere opbouw van aanvullende pensioenen.” Volkskrant (met inlog)
Dus, stelletje over het paard getilde babyboomers. Betaal het allemaal lekker zellef! Kom maar door met die ‘bejaardenbelasting’. Ik moet genoeg neertellen voor die huizen van jullie, dus dan draag je ook maar wat bij.
Had je maar meer huizen moeten bouwen, beter op het milieu moeten letten en fatsoenlijk openbaarvervoer moeten aanleggen. In plaats van jezelf te verrijken.
Van een collega mocht ik het boek ‘Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij’ lenen. Dat ben ik nu aan het lezen. De hoofdpersoon in het boek is het jongetje Oskar. Vanochtend las ik de scène waar hij in een schooltoneelstuk Yorick’s schedel moet spelen in Hamlet.
Dat doet hij een aantal avonden achtereen en op de derde avond overkomt hem wat mij ook regelmatig gebeurt: hij ziet het nut van het alles niet meer in. Hij fantaseert dan dat hij als dode schedel uit zijn rol valt en plotseling begint te praten. Hij slaat zijn tegenspeler tot bloedens toe in elkaar, omdat dat het enige is dat nut heeft. Die had namelijk zijn lieve oma belachelijk gemaakt ten overstaan van de rest van de klas. Maar Oskar blijft in zijn rol en het blijft bij een fantasie.
Terwijl ik dat las, dacht ik terug aan mijn schooltijd. Ik denk dat ik in de vijfde klas zat (dat zal nu groep zeven heten ofzo; ik ben een van de laatsten die nog in een klas zat, nog brugklas en havo deed, nog studiepunten kreeg en nog doctorandus werd), toen we als jaarafsluiting kleine toneelstukjes moesten doen. Het enige wat ik er nog van weet is dat ik als boer verkleed ging – uiteraard. Ik had een blauwe overall aan, met een rode zakdoek om mijn nek. De puntjes daarvan werden op mijn hals bijeengehouden door de omslag van een Zwaluw-lucifersdoosje. We speelden in groepjes kleine scènetjes. In ieder geval geen Hamlet; Shakespeare was niet zo populair in Scharnegoutum.
Ik was verliefd op een meisje in de klas. In mijn beleving waren alle jongens verliefd op haar, maar ik had haar ooit meegenomen in de trekker. Daar moest ik later strafwerk voor maken van heit, maar dat maakte niet meer uit. Ik was elf en de punten waren gescoord.
Mijn toneelstukje was geweest, want mijn herinnering begint daar waar ik opgelucht weer in mijn schoolbankje zat. Erg opgelucht; zo opgelucht dat ik de wereld wel aan kon! Nu moest het meisje. Mijn belangrijkste herinnering aan die tijd, naast deze, is dat ik ooit in een spel hand-in-hand met haar over het schoolplein mocht rennen. Ze speelde met een vriendin en twee vriendjes haar stukje. Zij en de vriendin waren zwervers die achterna werden gezeten door een boze veldwachter. Ik herinner me dat ik zag hoe zij angstig (giechelend) rondjes door het lokaal rende, met een andere jongen als veldwachter achter haar aan.
In de roes die lijkt op ‘ik ben bij de tandarts geweest, had niks en hoef voorlopig niet weer’ bekeek ik het. Het jaar was bijna voorbij en de zomervakantie kwam er aan. Ik zou haar zes weken niet zien en een klasgenoot zat als veldwachter achter haar aan. En ik was aanschouwer. Publiek. Maar als een soort Samson hervond ik mijn krachten, als acteur. Ik stond plotseling op uit mijn bankje, in mijn overall. Ik greep de veldwachter vast. Ik zei dat hij niet op mijn land mocht komen, of zoiets. Ik redde mijn meisje! En verneukte hun stuk.
Oskar droomde het. Ik deed het. Dat was de eerste keer dat ik mezelf voor schut zette.
Een unieke uitzending op Eerste Kerstdag bij Hagensopdemiddag. In een extra lange uitzending (van 14.00 tot 16.00 uur) kijken wij terug op 100 jaar radiogeschiedenis.
Nog eens terugluisteren hoe de eerste man op de maan landde? Of de crash van zeppelin de Hindenburg in 1937? De stem van koningin Wilhelmina tijdens de uitzendingen van Radio Oranje? Wij laten de meest favoriete fragmenten allemaal voorbij komen. Ook een favoriet fragment? Stel ons op de hoogte. Overigens zijn we ook benieuwd naar eigen unieke opnames.
Laat het ons allemaal laten weten door hier het formulier in te vullen. Omschrijf zo duidelijk mogelijk om welk fragment het gaat, bij voorkeur met jaar en datum van de uitzending.
Maandag 25 december, 14:00 uur, Radio 1
Je mag mij ook gewoon mailen of hieronder reageren. We kunnen nog wel wat inzendingen gebruiken namelijk. Je zou bijvoorbeeld een van mijn briljante reportages kunnen aanvragen.
Op mijn weblog ga ik niet mijn mening geven over Rita Verdonk.
Dat is namelijk iemand waar je geen ruzie mee wil.
Het lijkt er sterk op dat mij deze week voor de derde keer binnen een half jaar tijd een huis onder de neus weggekocht wordt. Het is feitelijk een godsonmogelijke opgave om hier in Amsterdam fatsoenlijk te wonen. Tenzij je belachelijk veel geld hebt, mazzel hebt of achenebbisj bent.
Allemaal niet van toepassing. Ik zal het zelf wel weer moeten doen.
Ik ben namelijk op zoek. Mijn huidige woning huur ik namelijk van een particulier die er een absurde prijs voor vraagt. Daar heb ik werk van gemaakt, maar dat resulteerde er – hoe cliché – in dat ze me er uit wil zetten.
Waar moet ik in ‘s hemelsnaam wonen?!?
Vandaag werd er een reportage van mijn hand uitgezonden in ons programma op Radio1, waarin ik voor ‘t eerst eigengemaakte stereo-opnamen heb gebruikt. Dat klonk werkelijk adembenemend!
Ik probeer in reportages – zoals het hoort – altijd zoveel mogelijk ‘sfeer’ te laten horen. De opdracht is simpel: laat horen waar je bent, want anders had het net zo goed in de studio gekund. Dus ik ben gek op gesprekken in teringherrie. Maar dat was altijd nog met de eenvoudige enkele microfoon mono opgenomen. Deze keer had ik het dus anders aangepakt en ik was verbluft door het resultaat (dat nog ongeveer een dag hier terug te horen is, op ongeveer 35 minuten).
De hele dag liep ik op te scheppen op de redactie over mijn stereoreportage. Maar toen kwam een collega met iets waar ik voorlopig niet tegenop kan. Zet je koptelefoon op, klik en huiver! Lees hier wat dit nu weer is! (thanx)