De Afsluitdijk is 30 kilometer lang. Je mag daar 120 en dat red je ook wel zo ongeveer gemiddeld. 30 is een kwart van 120, dus in een kwart van een uur ben je van het ene eind naar het andere.
Stel nu dat je brugwachter bent. Samen met nog iemand. Op de Afsluitdijk. Jij zit aan het ene eind en je collega zit dertig kilometer verderop. Bij je collega moet er een schip door. Dan doet ie dus de brug open en de weg dicht. Dat duurt dan even en dan mag de weg weer open. De auto’s gaan op pad, naar het andere eind. Waar jij dus zit.
En stel dat jij en je maat vanalles hebben in jullie hokjes. Elektriciteit, verwarming, water, zwaartekracht… En misschien wel zo’n modern kommienukaatsiemiddel: De Telefoon (of erger). Dat je – pak ‘m beet – je collega ofzo kan bellen, over dingen. Over werk misschien zelfs.
DAN GOOI JE DUS NIET NA PRECIES EEN KWARTIER JOUW BRUG DICHT.
reageren
Want ze stonden alweer in de Albert Heijn hoor: de pepernoten, kruidnoten en choconoten. Lekker hoor, maar NOG NIET AJB. Het voelt zo herfstish.
Amsterdam is een dorp.
1opdeMiddag is dood. ‘We’ maken vanaf vandaag iedere werkdag het programma Hagensopdemiddag, gepresenteerd door Pieter Jan Hagens. Tussen 15.00 en 16.00 uur kun je dit horen op Radio1.
Basvriend
Een diepe, harde, jankerige zeurtoon hangt in mijn huis. Ik houd mijn hoofd scheef in de hoop dat het dan beter is. Tevergeefs. De toon stijgt soms licht, maar daarna daalt hij vaak weer. Maar dan langzaam, als een grasmaaier die steeds hoger gras moet maaien. Het geluid klinkt als een zware elektromotor van een apparaat dat iets met hout moet doen. Maar wat dan eigenlijk niet lukt. Het wordt harder. Het huilerige lawaai maakt me gek! Ik wil wel tegen m’n hoofd slaan om het er uit te krijgen!