bottejellema.nl

Leave mem,
Het spijt me. Ik heb gefaald. Ik zweer dat ik ‘m trouw water heb gegeven! Niet teveel, niet te weinig… dus er is geen enkele reden voor. Buiten mij dan. Maar ik zou echt niet weten wat ik verkeer doe! Hij is gewoon al een tijdje ontzettend bezig dood te gaan.

Eigenlijk gebeurt het met al het levende in mijn huis. Dat gaat gewoon dood (behalve ikzelf, vooralsnog). Dat Marike’s vis tijdens haar reis door Australië niet dood ging, was een nare schijnbeweging van de natuur. Opdat ik het toch maar weer ‘s ging proberen.

En ik kan er niet tegen, he, dat dat gebeurt. Jij geeft me iets om mijn huisje op te vrolijken, ik zorg er voor en het sterft. Een enorm schuldgevoel krijg ik er van…

Misschien is het beter dat je me alleen nog dode dingen geeft. Jam van eigen pluk enzo.

Groetnis,
BK

(PS: T. weet het nog niet, maar ik zal het hem voorzichtig vertellen)

De oplettende bottejellemapuntennellezer had het al gezien: er zijn foto’s. Online! Kijk maar eens hier. Stiekem Flickr ik al een tijdje, zodat je nu daar ook daadwerkelijk wat hebt te zien.

Soms wil ik hier gewoon niet al te grote foto’s neerzetten en dat is daar dan weer geen enkel probleem. Je kan dus nog wel eens een linkje van hier naar daar verwachten, hier.

Google Earth heeft nu Nederland scherper op de foto. Dus ook heit z’n koeien. Kan ie ze nu vanaf boven tellen. Ik ben ook al even virtueel over het dorp dat bij mijn jeugd hoort heen gevlogen. Klik ook hier.

Tof is het. Beetje Big Brother Is Watching You… maar ja, dat ben ik dan nu zelf. Dan is het toch anders.

Eigenlijk was ik er te schijterig voor. Maar T. heeft meer lef en zo wurmden we ons door het slordige hekwerk. In geen tijd stonden we binnen en beklommen we trappen tot bovenin het pand.

Op dit moment worden de ‘Dubbeltjespanden’ bij mij in de straat gesloopt. Ik schreef er al een paar keer over. Het is een blok huurwoningen uit de jaren 80 van de 19e eeuw. Er zitten prachtige verhalen achter; ik mocht er in mei een reportage voor Radio1 over maken. Neem alleen al de bijnaam ‘Dubbeltjespanden’: de arbeiders die een appartement huurden, konden iedere week een dubbeltje extra opzij leggen. Daarmee konden ze in een tijd van 27 jaar eigenaar worden van hun eigen huisje. Dat is nooit iemand gelukt.

Ik vind het doodzonde dat het wordt gesloopt. Ik snap het wel: het is op sommige plaatsen verzakt, het is oud en klein en heeft vooral hele dunne wanden en vloeren. De moderne verhuurder wil dit niet meer in z’n bestand hebben. Dus de sloopkraan er in en nieuwbouw (van een zorgcentrum, koop- en dure huurappartementen)… Ten koste van vele goedkope huurwoningen op een prachtige plek in de stad, met een fantastische geschiedenis.

Het deel van de panden waar T. en ik in waren, staat er over een week vast niet meer. Binnen vonden we allemaal herinneringen aan voormalige bewoners. T. vond een klein bordje dat op een vensterbank was geschroefd, waar in vier talen op stond dat het verboden was uit het raam te hangen. Zulke bordjes hangen in Italiaanse treinen, volgens T. En hij kan het weten, want hij houdt van Italië én van treinen. Omdat we geen schroevendraaier hadden, sloopten we er de volledige vensterbank voor: maar T. heeft het bordje!

Ik vond helemaal op zolder een wand die beplakt was met krantenpapier. Van een Parool uit 1956. Kijk hier en hier. Dus ook ik was blij.

Zonde. Doodzonde! Kutkapitalisten.

Gistermiddag waren Arjanne en Marijke in Amsterdam; gezellig! We waren aan de westkant van de binnenstad, dus we stiefelden zo wat door de Jordaan (“We zijn Hans Kesting tegen gekomen!”). In een boekenwinkel kocht ik een cadeau voor iemand (“Zag je Katja Schuurman niet, die stond achter je?”) en we besloten in de buurt van het Leidseplein wat te eten. En zo komen we Matthijs van Nieuwkerk nog tegen.

De beide dames stoppen dan gelijktijdig met lopen. Ze zaken ietsje door hun knieën, kijken elkaar aan en hun mond gaat een beetje open. Hun ogen schreeuwen iets, maar er komt geen geluid uit hun keel.

Echt. Marijke en Arjanne glijden zo’n beetje van de stoep in de goot om in een putje te verdwijnen. Dan spreken ze.

“Matthijs. Van. Nieuwkerk.” Dat komt er synchroon uit…

Nu kunnen ze sterven.

(we hebben trouwens afgesproken alle drie deze belevenis op onze weblogs te beschrijven…)

1. Als Marga van Praag een reportage maakt in het Journaal, waarin ze vertelt dat er eigenlijk helemaal niet zoveel is veranderd na 11 september 2001 en dit gewoon wordt uitgezonden;
2. Als Ivo Niehe zichzelf interviewt in de TV Show, via een of andere ex-soapie en dit gewoon wordt uitgezonden;
3. Als Paul de Leeuw gaat zingen in het nieuwe VARA-programma Pauw & Witteman, met als hoogtepunt het laatste refrein waarin blijkt dat het publiek ineens het koor van Paul is en dit gewoon wordt uitgezonden.

En dan heb ik nog niet eens naar de commerciëlen gekeken…

Van dit verhaal? De site ednijpels.nl is gekaapt door de Stifting Fryske Aksje. Mijn scoopje. Nou, vandaag kwam het langverwachte vervolg!

LEEUWARDEN (ANP) – De Friese commissaris van de koningin Ed Nijpels heeft de domeinnaam www.stiftingfryskeaksje.nl gekaapt. Daarmee reageert Nijpels op een actie van Stifting Fryske Aksje (Stichting Friese Actie) uit Groningen die zijn domeinnaam www.ednijpels.nl heeft gekaapt. De stichting van Friese studenten vindt dan Nijpels een hele Statenvergadering in het Fries voor moet zitten en pas dan zijn domeinnaam terug kan krijgen.

Dit alles niet in de laatste plaats door mij weer aangezwengeld ^_^ Het is toch wat… dat dit zo’n beetje mijn bekendste journalistieke prestatie is. Maar goed… nieuws is nieuws. En het is behoorlijk opgepikt.