bottejellema.nl

Foto: Hagedoornweg (Ritakerk en pastorie) in Amsterdam Noord, jaren ’20

Mevrouw Vonk woont in Oud-Zuid in Amsterdam. Ik ging naar haar toe, om te praten over gestolen gehandicaptenparkeerkaarten (drie keer woordwaarde). Ik hield natuurlijk even een kort voorgesprekje met haar. Toen ze zei dat ze 76 was, vroeg ik haar toch even naar de oorlog.

Ze is een rasechte Amsterdamse, geboren en getogen in Noord. Ze was tien toen de oorlog begon en heeft alles dus vrij bewust meegemaakt. Ze zat in de Ritakerk, toen die werd gebombardeerd. De geallieerden misten op 17 juli 1943 de Fokkerfabrieken en hun bommen kwamen terecht in Amsterdam Noord, onder andere op de Ritakerk. Mevrouw Vonk zag het koor van boven komen en werd een gat in gezogen. Ze had een paar scherven in haar huid, maar verder niets. Na twee uur werd ze onder het puin vandaan gehaald. Nu nog altijd komt ze niet in liften: claustrofobie.

In de hongerwinter liep en fietste ze heel Noord-Holland af om eten. Ze was zo dun, dat ze bij alle boeren wel wat kreeg. Dan ging ze terug naar Amsterdam, in de hoop dat de Duitsers haar eten niet zouden afpakken.

“Maar daarvoor ben u hier niet, netuurlek. We motte it hebbe over die kaart.”
Ja…

Dus we deden het bedoelde gesprekje, waarvan u morgen korte stukjes kan horen in 1opdeMiddag. Maar mevrouw Vonk herinner ik me waarschijnlijk niet vanwege haar tot drie keer toe gestolen gehandicaptenparkeerkaart.

Want hij staat ALWEER bij de garage. Zoals eigenlijk iedere twee maanden in het jaar dat ik ‘m nu heb. En echt, het is een prachtige wagen met een fantastische motor. Maar er gaan alleen steeds dingen stuk. Die kapitalen kosten om te repareren!

In het eerste halfjaar dat ik ‘m had, stond hij al regelmatig bij de garage, maar dat was allemaal nog binnen de garantie. De kleine beurt van ongeveer mei koste een kleine vijfhonderd euro. De keuring voor de APK moest een kleine achthonderd euro kosten (dat heb ik dus uitgesteld). En nu staat hij weer stil, wat in het gunstigste geval zevenhonderd euro gaat kosten. Met pech kost het meer dan duizend.

Teleurstelling is een understatement… Maar zonder auto kan ik niet; ik gebruik ‘m vrij intensief voor m’n werk. Iemand een suggestie?

zaterdag

Onwaarschijnlijk mooie pastelkleuren vanaf de Afsluitdijk in de richting van Noord-Holland. In ‘t echt was het nog zestien keer mooier dan op deze foto. De Afsluitdijk is een van mijn favoriete plekjes.

vrijdag

Kantoorhumor van Rijkswaterstaat. In de bocht van de A10 richting de A2 stond het vrijdagmiddag weer eens muurvast. U rijdt te snel… was het maar waar.

donderdag

Mijn auto reed 1019 kilometer met een kleine 52 liter diesel. Dat is bijna 1 op 20. Zelfs bij Peugeot hadden ze er niet op gerekend: de teller gaat maar tot 999.

Bij de supermarkt stond in de rij voor de kassa een jongen met een grijze fleecebroek aan. Nou ja… ‘aan’ is een groot woord. Hij had ‘m bij zich. Aan de achterkant kwam ie halverwege zijn kont en aan de voorkant bleef hij hangen aan … ehm… nou ja, daar ja. Tenminste. Denk ik. Kon het niet goed zien. Kon wel z’n boxersshort zien. Hij leek er geen probleem mee te hebben. En de bijna-afgezakte-broek eigenlijk ook niet. Zal ie altijd een beetje opgewonden moeten zijn. Dacht ik. Dat die broek blijft hangen, zeg maar. Ofzo. Nah! Nee, toch?

Weet ik veel! Ik wil daar helemaal niet over nadenken! Kutmode.

Zo’n bord hing er langs de weg op de A10 (ring Amsterdam), vlakbij mijn afslag. De reden daarvoor is blauwtong (tenminste, dat neem ik aan). Kort daarvoor hoorde ik in het radionieuws van zeven uur dat men nu een geval van blauwtong vermoedt in de buurt van Sneek, bij een rund. Zie dit.

Heit heeft een melkveehouderij-bedrijf in de buurt van Sneek. Hij wist nog niet hoe het precies zat.

Soms komt nieuws best dichtbij.

“Hi, zal ik een foto van jullie maken?”
“Er kan ook nog een tekst bij in een ballonnetje.”
“Nee, dat moet ik nu meteen even doen.”
“Hier hebben jullie een kaartje, daar staat op waar je de foto kan downloaden.”

Dus zo staan broer, mem en ik daar op het strand van Blijburg te poseren. Ik heb altijd wat gezonde weerstand tegen zulke commerciële acties. Maar het was een leuk studentje dat daar wat stond bij te verdienen, dus ach…

Helaas was het nogal een prutser. Kwa ballonnetje.

Eigenlijk mag het niet, maar ja, het is gewoon mijn uitzicht. Van de meeste buren zie ik niets, maar van deze dus wel. Ennehm… het zijn hooomoooosssss…. hihi..

Tenminste, in dat huis zijn vaak twee jongens. En nou ja, natuurlijk kunnen het nog huisgenoten zijn. Hoewel ze daarvoor al wel eens wat te kloos waren. Maar vanavond gebeurde het: ze gaven elkaar een zoentje.

Jeuj!