bottejellema.nl

Het eindpunt van de radiowandeltocht waar ik het hier eerder over had, was in het plaatsje Laaksum. Helemaal onder in Friesland is dat, aan het IJsselmeer. Prachtig is het daar; oude huisjes, schitterend uitzicht en dat alles bij mooi weer. Ik was bij de finish, maar daar later nog meer over…

Fantastische plek. Maar ja, dat mooie weer is er natuurlijk niet altijd. Mooi uitzicht went. En als je jong bent interesseren oude huisjes je ook niet zo. Dus dan ga je muziek maken. Je spoort twee vrienden van je aan om ook een instrument te gaan bespelen en voor je het weet heb je een heuse band.

Je probeert rock ‘n roll te spelen, want Elvis is cool. Maar dat is toch wat moeilijke muziek, dus dan wordt het punk. Je neemt een demo op en die zet je op MySpace. Je schrijft in je beste Engels een biografie enzo. En de band moet een naam hebben, vooral om die prominent op de merchandise te zetten…

Even terug naar de middelbare schooltijd… je kent het soort jongen vast wel. Die populaire, licht agressieve, bijdehante, vervelende puber? Die vooral populair is omdat je bij tegengas een klap op je bek kan verwachten? Die een aantal meelopertjes heeft en zo erg populair lijkt? Waar je maar geen discussie mee begint, omdat hij niet met argumenten komt maar direct persoonlijk wordt? Die overal zijn gifzure mening over klaar heeft? Tegen wie je je dan maar stil houdt, om jezelf die ellende te besparen? Die nu overal fel tegenaan schopt, maar waarvan je weet dat het later een prozacklantje wordt?

En in het begin van het schooljaar denk je dat het nog wel meevalt. Dat het wel een leuke gast is. Tot je inziet dat het joch over lijken gaat. Of tot je zijn toorn een keer over je hebt afgeroepen.

Nou die dus. Zo zie ik Geenstijl.nl dus ook. Ik erger me dood aan die site. Gerry van der List is columnist bij Elsevier en hij heeft gedaan waar ik al een tijdje op zinde: een goed verhaal schrijven waarom Geenstijl zo kut is. Ik ben het helemaal met hem eens. Lees het hier.

… als milieufreakje.

Dat als ik om half twaalf ‘s avonds thuis kom, de deur van de koelkast een beetje open staat. Dat alles rondom (en eigenlijk ook in) de koelkast warm is. Dat ik weet dat ik de deur voor het laatst aanraakte om kwart over acht ‘s ochtends.

Gewoon net een klein beetje gemeen open. Zo van: jij dacht dat het de hele dag allemaal maar goed ging, maar HAHAHAHAHAHAAAAA!!! Ik stond me daar gewoon mooi net open te zijn en jouw energierekening naar ongekende hoogtes te stuwen!! En vooral het milieu te vervuilen! Voor niks!

Daar kan ik erg sjagerijnig van worden.

Dit was de aanleiding en het gebeurde hier, vanavond in het Journaal van acht uur.

1. Mart die na 256 jaar sportjournalistiek zegt geen verstand te hebben van doping.
2. Mart die midden in het Journaal een reportage aankondigt alsof het zijn eigen programma is.
3. Mart die het vraaggesprek met Sascha afsluit door aan haar te vragen of ze nog in Sinterklaas gelooft.

Maar echt! Alsof ik in een konijnenpak de straat op moest! Doping was ineens helemaal niet meer erg! Hoe ‘plaatsvervangende schaamte’ opnieuw betekenis krijgt!

Het hondje van m’n zus.

Vanavond heb ik een computernetwerk aangelegd. Draadloos.

Cadeautje. Van mezelf, voor hier, omdat me dat fijn leek. Dan hoef ik niet meer per s

Caspar heb ik leren kennen bij Omrop Frysl