De voeten van T. en van mij, in het Vondelpark de hele middag. C’est beau la vie…
juni, 2006 Monthly archive
We hadden besloten wat in de stad te gaan eten, T. en ik. We belandden redelijk willekeurig bij een Italiaans restaurant aan de Roeterstraat. We bestudeerden het menu buiten aan de muur. Binnen zag ik een meneer zitten die ik herkende. Het was Ramses Shaffy! Nota bene! De man die nog deze week een Edison kreeg voor zijn hele oeuvre!
De prijzen van het eten stonden ons aan en het zag er wel gezellig uit. We gingen naar binnen. Daar kregen we een vriendelijke glimlach van meneer Shaffy. Hij groette ons zelfs.
Hij zat alleen aan een tafeltje. Rechts van hem de muur, links van hem zijn rollator en recht voor hem een lege stoel. De oude artiest zag er eenzaam uit. Waar is Liesbeth als je haar nodig hebt? Maar hij leek zich uitstekend te vermaken en zat lekker te eten. Af en toe wisselde hij op zachte toon een paar woorden met het personeel. Het leek alsof hij hier vaker komt. Hij neuriede met de liftmuziek mee die in het restaurant aan stond.
De hele tijd waren T. en ik ons erg bewust van Shaffy’s aanwezigheid. Af en toe hadden we het er even over. Ik nam het besluit dat wanneer Shaffy bij ons vertrek er nog zou zitten, ik hem zou feliciteren met zijn Edison. Wanneer kreeg je zo’n kans nu weer? Hij is immers oud, en ja… hij moest al aan het personeel vragen wat voor dag het vandaag was.
Hij zat er nog toen we de rekening vroegen. Tijdens het gedoe met geld probeerde een vrouwelijk personeelslid Shaffy te vertellen wat voor muziek er aan stond.
“Ramses, het is de muziek van Saturday Night Fever, de musical”
“Wat?!”
“Saterday Night Fever, de muziek die aan staat”
“Je moet je bek houden!!”
Toen zijn we toch maar stilletjes vertrokken.
Gisteravond speelden