
Schrik niet, dit plaatje is van vorig jaar. Maar ik maak me eventjes kwaad.
“De no-claim in de zorg werkt goed en zal dan ook niet worden afgeschaft. Dat zei vice-premier Zalm na afloop van de ministerraad.” nos
Reden voor invoering van de no-claim was dat mensen bewuster zouden worden van de kosten van zorgdingen. Gebruik je zorg, dan raak je navenant je no-claim kwijt. We hebben het over 250 euro per jaar.
Chronisch zieken protesteerden en voor hen kwam er een compensatieregeling. De rest van de mensen kan na afloop van het jaar de 250 euro terug krijgen, mits er geen gebruik is gemaakt van apotheek of specialist. Zorgverzekeraars protesteerden, want het is allemaal veel te ingewikkeld. De regering vindt van niet, want de collectieve lasten in 2005 zijn flink gedaald en dat komt (dus, kennelijk, want, onomstotelijk, alleen maar, natuurlijk, immers) door de no-claim.
Soit. Maar wie gaat er nu voor z’n lol naar apotheek of specialist? Niemand. Dat doe je als je ziek bent geworden of iets hebt gebroken ofzo. Dat is niets meer of minder dan pech. Neem nu mij.
Ik ben gezegend met een goede gezondheid. Niettemin had ik pech in 2005. Zie dit. Denkt meneer Zalm dat ik dat voor mij lol deed? Denkt meneer Zalm dat ik een keus had, toen ik geen stap meer kon zetten en zo’n beetje kruipend naar het ziekenhuis moest? Denkt meneer Zalm dat ik nadacht over een prijskaartje, toen mijn moeder krukken voor mij ging ophalen? Denkt meneer Zalm dat ik zonder no-claim IETS anders had gedaan dan ik nu met no-claim heb gedaan? En dat dat beter (=goedkoper) was geweest? Denkt-ie dat echt?
Ik kon fluiten naar die 250 euro in 2005. En ik kan het nog wel dragen. Maar potdomme… er zijn anderen hoor, meneer Zalm.
reageren