leenauto
Als je op een knopje drukt, gaat het slot los. Met een ander knopje schuift de deur open, automatisch. Dan starten en een tikje tegen een pookje en ze staat in d’r 1. Beetje gas en ze rijdt. Schakelen doet ze zelf wel. Druk op een knopje en ze blijft precies zo hard rijden als ze op dat moment doet. Spatje water op het raam? De wissers wissen automatisch. Tunnel? Lampen gaan aan. Beslagen voorruit? Airco.
En zo zaten er nog wel dertig knopjes in.
Niet mijn kopje thee. Mijn zwarte schicht (tm HL) is cool. Ja, er zit heus best veel techniek in mijn eigen auto. Maar toch heeft-ie nog iets organisch (het is een hij). ‘s Ochtends rochelt-ie, net als z’n baas. Er mankeert bij tijd en wijle wat aan, zoals gisteren dus. Bij hobbels en bij het remmen rammelt-ie protesterend. Als ie op temperatuur is, is het een beest. En in een file vloeken we beide even in het Frans, MERDE!.
Dat zou dat nette 1007′tje nooit doen. Mon dieu!
