bottejellema.nl

Als je op een knopje drukt, gaat het slot los. Met een ander knopje schuift de deur open, automatisch. Dan starten en een tikje tegen een pookje en ze staat in d’r 1. Beetje gas en ze rijdt. Schakelen doet ze zelf wel. Druk op een knopje en ze blijft precies zo hard rijden als ze op dat moment doet. Spatje water op het raam? De wissers wissen automatisch. Tunnel? Lampen gaan aan. Beslagen voorruit? Airco.

En zo zaten er nog wel dertig knopjes in.

Niet mijn kopje thee. Mijn zwarte schicht (tm HL) is cool. Ja, er zit heus best veel techniek in mijn eigen auto. Maar toch heeft-ie nog iets organisch (het is een hij). ‘s Ochtends rochelt-ie, net als z’n baas. Er mankeert bij tijd en wijle wat aan, zoals gisteren dus. Bij hobbels en bij het remmen rammelt-ie protesterend. Als ie op temperatuur is, is het een beest. En in een file vloeken we beide even in het Frans, MERDE!.

Dat zou dat nette 1007′tje nooit doen. Mon dieu!

was ik vandaag, voor ‘t eerst op Radio1!

‘Wijk in opkomst’ betekent ‘buurt in puinhoop’. Overal stof, pokkeherrie en bouwvakkers. Veel en vroeg. En op zaterdag komt de eigenaar zelf nog even klussen. Ik heb er een neus voor om op plaatsen te gaan wonen waar wordt gesloopt. En ook in Amsterdam is het weer raak.

Dit is mijn uitzicht vanaf de plek waar ik ‘s ochtends een kopje thee drink, terwijl ik naar het radionieuws luister en nieuwswebsites afstruin. Enige beroepsdeformatie is mij niet vreemd. Dat Radio1Journaal klinkt bij mij in huis dan zo (mp3, 0.7mb).

“Ik heb wat dingen geleerd over de manier waarop ik mezelf wat beschaafder kan uitdrukken. ‘Wanted, dead or alive’, dat soort uitdrukkingen. Ik denk dat dat in sommige delen van de wereld verkeerd is begrepen.”

Dat zei de Amerikaanse president George W. Bush gisteren. Ik reageer al sinds zijn eerste verkiezing met ‘shock and awe’ op deze man. Dit was de eerste keer dat er kentering zat in mijn oordeel over hem. Zou hij het dan toch een klein beetje snappen?

‘Het gaat niet om wat geschreven staat, maar om wat gelezen wordt’, schreef Bas Blokker vorige week in de NRC. In mijn studie heb ik slechts één collegereeks gevolgd over interculturele communicatie. Dat was voldoende om op z’n minst Blokker te kunnen begrijpen. Wat zou het een goed idee zijn als wat meer mensen zich verdiepten in communicatie in het algemeen en interculturele communicatie in het bijzonder. (Ook in eigen land, trouwens.)

Ik woon in een levendige straat. In veel van de panden is op de begane grond een kantoor of winkel gevestigd. Op mijn huisnummer zit ook een bedrijf. De voordeur stond wel eens open en dan zag ik een of meerdere mensen doende met iets op een computer. Dan weet je dus nog niks.

Vandaag bracht ik een verkeerd bezorgde brief bij de benedenburen naar binnen. Een aardige mevrouw nam de brief in ontvangst en we raakten aan de praat. Ze vertelde over hun activiteiten: ze verhuren rondvaartboten en het bedrijf heet Classic Canal Charters. Mooie naam, maar het werd nog mooier.

Want ze hebben ook een site. Die had ik snel gegoogled natuurlijk. En daar staat veel evidente doch nuttige informatie over hun diensten. Maar wat me het meest is bijgebleven is de volgende frase: “Er wordt per persoon € 0,55 vermakelijkheidsretributie in rekening gebracht.“

Vermakelijkheidsretributie. Het klinkt voor mij alsof er halverwege de rondvaart vervelende clowntjes aan boord kunnen springen, die mensen aan hun haren trekken, drankjes omgooien en met de slagroom van de gebakjes smijten. Om te zorgen dat nare mannetjes (altijd mannetjes) wegblijven, int het bedrijf alvast ruim een halve euro per persoon. Daarmee worden de clowntjes afgekocht.

Maar het blijkt een gemeentelijke toeristenbelasting te zijn. Je mag het mooie Amsterdam wel vanaf het water laten zien, maar dan moet je per klant 55 cent afdragen. Vanwege het vermaak.

Mijn lichaam is homo en daarom moest mijn lichaam een prikje. Want er is iets dat dappere, stoere, avontuurlijke, globetrottende mensen en homo’s delen: ze kunnen iets oplopen dat te voorkomen is met dat prikje. Dus dat doen we dan even.

Daar waar dat zou gebeuren was een aardige mevrouw. Ze moest eerst een formulier invullen, met van die zakelijke dingen als geboortedatum en adres. Even zakelijk vroeg ze aan mij of ik homo was. Dat was de eerste keer dat een officiële mevrouw dat aan me vroeg. Toen ik dat zei, moest ze lachen. Ik zei dat ik liever niet naar het prikgedeelte keek, want, nou, gewoon liever niet. Dat was goed.

Toen ik een kwartier later mijn hoofd weer tussen mijn knieën vandaan haalde, zei ze licht bezorgd dat ik nog wel een beetje bleek was. Ze adviseerde mij om buiten nog even op de stoep te gaan zitten, voordat ik op de fiets stapte. Dat heb ik natuurlijk niet gedaan. Ben geen mietje.

Ach wat leuk! Bloemen, na een klusje. Soms gebeurt dat, ook al zijn die klussen vaak bezoldigd. Na afloop die fleurigheid is echt fijn. Waardering bovenop de geldelijke waardering, een extra verrassing!

Vorige week had ik weer zo’n klusje. Na de klus waren er geen bloemen; dat is natuurlijk prima. Geen punt. Maar ergens was er op een of andere manier besloten dat die er toch moesten komen en dat die dan aan huis zouden worden nabezorgd.

Dat is toch anders. De waardering is misschien hetzelfde, maar het voelt anders.

Misschien komt dat ook omdat ik op het moment van poging tot bezorgen niet thuis was. En dat ik toen zelf moest bellen. En dat de bloemenmevrouw niet meteen wist waar het over ging. En dat ik werd teruggebeld. En dat ik het verzoek kreeg weer iemand anders te bellen. En dat die er niet waren, op zaterdag. En dat ik dan volgende week maar ‘s moet proberen om de bloemen te krijgen…

Gevoelsmatig hoeft het van mij dan al niet meer…