In het geval u heel nodig moet, dan in het vervolg graag niet meer in de prullenbak.
april, 2006 Monthly archive
Deze foto is van precies een jaar geleden. Maar exact zo’n foto is vandaag weer gemaakt, op dezelfde plek, namelijk op de boerderij van m’n ouders. Met hetzelfde schaap, namelijk het schaap van mijn zus.
Ik raak hierdoor dus tot diep in mijn tenen geroerd. Ja, door het kleine lammetje, maar vooral door m’n zus. Ze heeft speciaal twee weken vrij genomen van haar werk, vanwege het lammeren. Ze is eindeloos zorgzaam voor de beestjes.
Mem belde vanavond en zei dat er weer een tweeling geboren was. Hele kleine diertjes, zwak. Eentje had het niet overleefd. Zo gaat dat, bij schapen. Maar zus had de kleinste zelfs nog in een warm badje gedaan, want ‘die hie it sa kâld’.
Het is de zus met wie ik vroeger de meest verschrikkelijke ruzies had. Maar dat is wel over. En deze onverstoorbare liefde voor dieren en die zorgzaamheid… daar heb ik geen woorden voor, zo mooi.
@Kudtkip 05-04-06 @ 14:36,
heb ik het weer gemist wegens radio-diep-in-de-kast-verstopt-want-luistert-er-toch-nooit-meer-na probleempje.
Heb ik eindelijk een werkend radiootje gevonden, zoek radio 1 ennn….
Corrie Brokken.
*dondert radio weer diep in de kast*
Tsja. Het was misschien ook wel een beetje jammer dat we net een item over Geenstijl.nl hadden. Net voor mijn heus niet onaardige reportage over een dvd met Corry Brokken. Ze is niet erg rock ‘n roll misschien…
Bij deze dan maar mijn coming-out. Ik vind Corry een hele aardige mevrouw. En veel Geenstijlers mochten willen dat ze op Corry’s leeftijd nog zo vlot zouden zijn! Of überhaupt ooit zo aardig zouden zijn! En met radio’s donder je niet…
Zo.
Coole link met stip op #1: angryalien.com.
Grote speelfilms nagespeeld door konijntjes, in 30 seconden.
Voor mijn werk was ik vandaag in Groningen, mijn oude studiestad. Waar zoveel geweldige herinneringen zijn.
Ooit heb ik mezelf beloofd nooit te dwepen over een stad. Dat deed ik met Sneek niet, Leeuwarden niet, Groningen niet en ook met Amsterdam niet. Maar ja…
Ik mis Groningen.
Was ik maar niet zo’n sentimentele dweil.
Broer is naar Zuid Afrika geweest. Hij is drummer bij Hind – je weet toch – en ze deden daar een tour. En als muzikant kom je dan natuurlijk terug met een stapel cd’s. Zo kwam het dat hij me tussen Alkmaar en Sneek liet kennismaken met Tidal Waves.
En het werd zomer in de Renault Laguna! Voor jullie nu ook een minuutje van wat mijn grote zomerhit 2006 gaat worden! lekkerlekkerdans.mp3 (0,9 Mb)
Ben ik toch nog voor mijn dertigste in de Melkweg geweest. Daarna hoeft het natuurlijk ook niet meer en kun je net zo goed maar meteen in Almere gaan wonen. Ik dacht dat het er nooit van zou komen en dat had ik vervolgens nooit aan iemand verteld. Maar wel dus. Dankzij Ronald.
We (Ronald, Matijn, Arjen en ik) gingen naar Wir Sind Helden. Heb ik ook eens een bandje gezien voordat de rest van Nederland het ontdekt. Het was er lekker druk, met veel mooie en jonge mensen. Dat vonden Matijn en ik wel leuk, eigenlijk. Matijn waarschuwde mij dat mensen in het midden van de zaal op en neer zouden gaan bewegen. Dat fenomeen ken ik en ik hou er niet zo van, meestal. Matijn ook niet, toen. Dus bleven we langs de kant staan. Jongens kijken! Luisteren naar de muziek.
En ja hoor. Al snel gingen mensen op en neer. Stom gezicht eigenlijk. Gelukkig was er deze keer niemand die me mee wilde sleuren om mee te doen. Dat gebeurt namelijk nogal eens. Het schijnt zelfs zo te zijn dat als je niet op en neer gaat, je er niks aan vindt. Ik wil langs deze weg graag even duidelijk maken dat mijn bewegingen weinig zeggen over of ik mij al dan niet vermaak. Ik heb namelijk weinig bewogen en Wir Sind Helden was goed.
Dat vond ook een in zwart t-shirt gehulde jongen die een keer of drie voor Matijn en mij langs liep. Wat ons opviel, want dat valt ons op. De mooie jongen was een beweger, trouwens. Ik vertelde Matijn dat ik verliefd was. Op een gegeven moment bleek ik mij exact op de grens van wel en niet bewegende mensen te bevinden. En tot mijn stomme verbazing stond mijn held op een gegeven moment naast mij! Te bewegen! En tegen mij aan (soms)!
Wat nu?! Hij daar wat op en neer te hupsen, wat ik eigenlijk stom vind, maar nu even niet, want zijn blote arm komt af en toe tegen mijn blote arm aan. Daar mag ik vast niks bij voelen, maar dat doe ik stiekem wel. Sterker nog, ik laat hem lekker tegen me aan hupsen. Eigen schuld, moet ie maar niet zo bewegen.