De olie is duur, zei ‘t Journaal. Dat gevoel had ik al. Zeker wanneer de omrekentabel er nog naast hangt.
april, 2006 Monthly archive
Dit is Wouter. Of eigenlijk een wouter. Dat is Fries voor leplam, een lammetje dat door de moeder is verstoten. Op de boerderij van m’n ouders wordt wouter echter niet op z’n Fries uitgesproken, maar op z’n LOI’s. Je weet wel, van de MP3-speler.
Wouter lijkt zielig, helemaal alleen in haar hokje. En dan als meisje ook nog een jongensnaam krijgen… Maar het schijnt heel normaal te zijn. Wanneer je als lammetje vlak na je geboorte ook maar een beetje naar andere schapen ruikt, hoeft moeder je niet meer. Je kan dan nog zo je best doen, maar je krijgt gewoon een duw als je melk probeert te bekomen.
Daarom krijgt Wouter koeienmelk. En dat gaat prima. Ze huppelt namelijk vrolijk in haar hokje rond alsof het allemaal heel gewoon is. En dat is het natuurlijk ook – weet Wouter veel…
Een sms van een onbekend nummer. Heb ik een nummerwijziging gemist? Is het een vergissing van de afzender? Welke onbekende wenst mij een fijn wederopstandingsfeest? Betreft het iemand die ik uit mijn telefoon heb gemieterd?
‘Fijne paasdagen allemaal’. Dat laatste woord betekent dat ik niet de enige ben die deze sms heeft gekregen. Kennelijk is er een systeem om één sms naar het hele telefoonboek van een mobiel te sturen. Of een selectie daarvan. Waar ik dan bij hoor.
Of de mysterieuze afzender dacht dat ik mijn telefoon met meer dan twee mensen deel. Dat ik het hoofd van een gezin van een man of vijf ben. Dat ik mijn kinderen bij me roep en ze met een glimlach de sms laat lezen.
Ik kan me niet herinneren dat iemand mij eerder fijne paasdagen wenste. Ja, wel bij de kassa van de C1000 natuurlijk. Maar dat telt niet, want zij moeten dat gewoon van hun PR-sjef zeggen. Fatima en Rachid van de suup weten toch niet waar Pasen over gaat. Ze zouden geloofwaardiger zijn als ze me lekkere eieren zouden toewensen.
De sms kan natuurlijk uit eenzaamheid zijn gestuurd. Ergens in Nederland zit een – voor mij nu nog onbekende – jongen, helemaal alleen op zijn kamer. Hij tuurt over de stad en denkt: ik ga een paar willekeurige 06-nummers een fijne paaswens sturen en dan zie ik wel wat er gebeurt. De jongen is natuurlijk wel homo. En jong, en intelligent, en lekker. En hij verstuurt de sms naar 3 nummers, waar door een onwaarschijnlijk toeval de mijne er een van is.
De nummers heeft hij helemaal op zijn gevoel gekozen. Hij denkt: de ware die mijn eenzaamheid kan beëindigen zit hiertussen en zal op mijn sms reageren. Hij en ik komen in contact, nemen verkering en besluiten samen verder te gaan. We verkopen al onze bezittingen. We rijden samen op een brommer naar Zuid-Italië, runnen daar een café en leven nog lang en gelukkig.
Maar nee. Niemand reageert. De jongen blijft eenzaam en besluit dat een gelukkige relatie niet voor hem is weggelegd. Hij legt zich toe op het internationaal vrachtvervoer en sterft jaren later, na precies 1.234.567 kilometer, in een tragisch ongeluk op een Tsjechische snelweg omdat hij moest uitwijken voor een geit.
‘Bedankt. Wie bent u?’, kan ik natuurlijk terugsturen. Maar dan zou ik een modderfiguur kunnen slaan. ‘WAAROM HEB JE MIJ UIT JE TELEFOON GEWIST?!’, valt te verwachten.
Wat ik ook kan doen is het nummer bellen. Met de nummerweergave uit. Kijken wat er gebeurd… welke voicemail… of wie opneemt. Maar grote kans dat ik het dan weer niet versta.
*tring*
“met [iets onverstaanbaars]“
…
“met wie?”
“hey Botte, wat leuk dat je belt!“
En dan natuurlijk nog steeds geen idee… en leg dat maar ‘s uit.
‘Fijne paasdagen allemaal’. Blij ben ik wel met de wens. Ik heb gisteravond bier gezopen en nu koppijn. Dus wat mij betreft treedt de wens nu zo langzamerhand in werking. De zon schijnt, dus dat is een begin.
Zal ik toch wat terug sturen? Het kan nu nog…
Peaskemoandei 17 april 11.00 – 12.00 yn Omnium
Lâns it wetter fan de Swette, oan de noardkant fan Snits, stiet in prachtich hûs: “Swettehôf”. It is in bungalow mei in tún en in appel- en parrehôf. In stik natoer sa grut as in fuotbalfjild, midden yn in wenwyk, en allinnich mei in pontsje te berikken. Eigener Gerrit de Jong moat ta syn spyt Swettehôf ferkeapje. Yn Omnium op twadde peaskedei in reportaazje…
In Friesland e.o. op 92.2 FM en natuurlijk streaming via internet.
Dit is mijn dekbed voor mijn raam, met twee witte overhemden er voor.
Op de plek waar ik in Leeuwarden woonde, was het bijzonder stil. Zo stil, dat ik de eerste nachten niet kon slapen. Nu woon ik in Amsterdam. In een straat waar regelmatig brommers doorheen knetteren. De laatste tram rijdt om half een door de straat en de eerste om half zes. En voor de deur zit een gat in het wegdek, waar vrachtwagenchauffeurs kennelijk on-mo-ge-lijk omheen kunnen rijden. Want regelmatig klinkt er een dikke dreun van de straat, gevolgd door het heen en weer wiebelen van het hele pand. Rumoer genoeg dus, kwa slaap.
Mijn slaapkamer heeft een raam aan de straatkant. Ik kon nu weer moeilijk wennen aan al die herrie. Natuurlijk wilde ik wel graag slapen, want zo’n nieuwe baan is best spannend.
De lamellen die de vorige bewoner had laten hangen, hebben niet een sterke geluidsdempende werking. Dus spijkerde ik mijn oude dekbed voor mijn raam. Het is erg shabby, maar het werkt perfect! En met die overhemden er voor ziet het er ook nog eens heel bijzonder uit.
Minister Remkes van Binnenlandse Zaken wil van de verplichting af dat agenten jaarlijks een bepaald aantal bekeuringen moeten uitschrijven. Hij wil dat in de nieuwe prestatiecontracten met de politie niet meer meenemen. Volgens Remkes is het beeld ontstaan dat de politie een ‘bonnenfabriek’ is. (nos)
Ik heb gisteren iets meegemaakt, waar ik niet van weet hoe ik er een leuk logje van kan maken, terwijl dat wel moet…
Ik was naar een toneelstuk.
En dat was allemaal modern enzo, maar ook gedoe. En leuk en mooi.
Maar er zat een naakte mevrouw in.
Van top tot teen kutjenaakt.
En dat was eigenlijk de eerste keer dat ik in ‘t echt een naakte mevrouw zag.
Bedacht ik me.
Op de plek waar normaal een (xxxxx) xxxxxx zit, zat nu niks.
Of mocht ik daar niet naar kijken?
Nah, ik weet echt niet hoe ik het moet verwoorden zonder mezelf voor de eeuwigheid belachelijk te maken.