bottejellema.nl

Soms is er een heftig nieuwtje! Dan hoor je iets en dat je dan denkt van WOW!

Dat had ik met het bericht op gaykrant.nl over een vechtpartij. Een groepje Marokkanen zou een homostel inelkaar hebben geslagen. In de bioscoop! Tijdens de film Brokeback Mountain! Marokkaanse homohaat bij een Oscar-genomineerde homofilm in Pathé: heftig! Volgens Gaykrant gingen ze op de vuist, nadat ze de eerste liefdesscène hadden gezien. Op de site van de Gaykrant stroomden de racistische reactionaire Marokkanen-haat berichten al toe…

Dat leek me een berichtje waard op de site van Expreszo, waar ik nog altijd wat voor schrijf. Maar ja, iets van de Gaykrant overnemen is vaak niet zo’n goed idee. Dus de handel even checken.

En ja hoor. “In de bioscoop waren afgelopen zondag een Marokkaanse jongen en twee meisjes. Eén van de meiden zat te bellen, waaraan een oudere Nederlandse heer zich irriteerde. De man heeft het meisje toen geslagen. Hij is daarop uit de bioscoopzaal verwijderd,” zegt Peter van der Valk van Pathé Bioscopen.

“Het heeft helemaal niks te maken met homohaat. Zoals het er staat, is het stemmingmakerij. Het verhaal komt uit Het Parool, die het klakkeloos van een ooggetuige heeft overgenomen. Ze hebben bij ons niet gecheckt of het klopt. Ik vermoed dat die ooggetuige diezelfde Nederlandse man is. Zowel Gaykrant als Het Parool had beter mij eerst even kunnen bellen.“

Saillant detail: ik heb ook gereageerd op het bericht op Gaykrant.nl. Ik schreef dat het allemaal niet waar was en dat we maar weer van elkaar moesten gaan houden. Maar dat kwam daar niet door de censuur…

Nou, bloemenkinderen, zo komt het dus dat er in de wereld zoveel begrip, respect en liefde is!

Aflevering 2: de douchekop
Een ding dat niet automatisch schoon wordt of blijft, terwijl ik daar onbewust wel altijd vanuit ga.

Matijn kan weer lopen. Hij kon ook wel lopen, maar een beetje moeilijk. Iets met z’n spieren. Nooit echt wat van gemerkt, maar hij mocht wel overal parkeren, met die hendiekep van ‘m. Maar nu is dat gerepareerd.

Voor hem heel wat, want hij loopt zijn hele leven (30+) al mank. Nu niet meer. Per direct is hij als een idioot aan het oefenen voor de Nijmeegse 4-daagse. Hij kan zich nogal op dingen storten, zeg maar. En hij logt er ook lustig over. De ene post na de andere, over stappentellers, afstanden, loopschema’s en andere looponzin. Dus ontspon zich de volgende chat…

botte: vanaf je site gelezen lijkt het erop dat je volledig op hol geslagen bent met je rennerij
matijn: hahaa is het zo?
wanneer is de 4-daagse?
twee maanden
april? is het niet altijd in juli?
o
he?
nee toch
“De 90ste Vierdaagse vindt plaats van 18 tot en met 21 juli 2006.” http://www.4daagse.nl
o
dan heb ik nog even hahaha

Gisteravond had ik mijn afscheidsborreltje van de Omrop. Er waren ongeveer twee keer zoveel mensen als ik had verwacht. Op de foto zie je de groep die ook nog bleef eten in het café (sorry Annelies, nu sta je lekker TOCH op internet!).

Ik kwam zelf te laat. Dat kwam omdat ik het afscheid zo lang mogelijk wilde uitstellen. Ik kan dat namelijk niet. Het werken bij de Omrop was zo leuk, dat ik me begon af te vragen waarom ik niet gewoon bleef.

Afgelopen week heb ik nog een stuk of vier live-bijdragen en een reportage gemaakt, en een documentaire gemonteerd. Stug doorwerken en net doen alsof er niks aan de hand is. Maar ondertussen waren er natuurlijk steeds meer dingen die ik moest afspreken en regelen omdat ik niet meer (betaald) op de redactie zou zijn.

Onderweg van de studio naar het café, te laat dus, heb ik alleen stoeptegels gezien. Mijn jas stevig dicht en een klein knoopje in mijn buikje.

Binnen was het warm en gezellig. Iedereen was er, ze gaven cadeaus en zoenen en zeiden hele mooie dingen. Die mooie dingen stonden ook op het hele bijzondere cadeau dat ik kreeg: een website met afscheidsberichten en toekomstwensen. Er staan teksten op waar ik alleen maar van kan dromen en als alleen al de helft gemeend zou zijn, was het al ongelooflijk… leuke herinneringen aan het jaar bij de Omrop (foto’s, verhalen en audiofragmenten) en ga zo maar door.

Iedereen die er aan meegewerkt heeft: Mijn Bijzonder Grote Hartelijke Dank! Nooit eerder ben ik met zo’n kutgevoel ergens vertrokken (-:

Sporters en muzikanten vallen voor de Belastingdienst in dezelfde categorie. Het is een categorie die ze verschrikkelijke wantrouwen, want voor elke scheet die een fiscale consequentie kan hebben moeten we dertig formulieren invullen. Er zijn speciale folders voor muzikanten en sporters. Persoonlijk heb ik niks met sport en ik begreep de link van de Belastingdienst dan ook niet. Tot Beorn Nijenhuis vandaag bij de Olympische Spelen materiaalpech kreeg.

Het ging volgens Beorn om een onderdeel van zijn schaatsen dat gevoelig is voor breuk. Het onderdeel gaat een half jaar mee, dan is het versleten. Een paar weken geleden had hij het vervangen en sindsdien waren zijn schaatsen perfect. Daarom had hij het voor de Spelen niet nog eens vervangen. Maar toch ging het mis: het onderdeel brak. Resultaat: de Olympische 500 meter verprutst. Dat is het risico, zei Beorn.

Ik ben muzikant. Soms. Als ik met de band naar een optreden ga, neem ik twee gitaren mee. Die ene is vooral voor het breken. En heel soms breekt er wel eens een snaar. Dat is niet erg, maar het moet gewoon even niet op een ongelukkig moment gebeuren. Het risico is klein, maar het kan wel. De drummer kan door z’n vellen slaan en de zangeres kan last krijgen van haar keel. We doen ons best om het te voorkomen, maar het kan gebeuren.

Het veilige alternatief is loeidikke onbespeelbare snaren voor de gitarist, héél zacht slaan voor de drummer en een zangeres die slechts voor optredens buiten de deur mag komen. Maar dat levert waardeloze shows op. Om maximaal te presteren, neem je dus risico’s. En daar word je steeds slimmer in, vooral door oefening. Ik weet tot op het randje hoe hard ik snaren kan aanslaan zonder ze te breken. En ik weet wanneer ik ze moet vervangen. Ik ben dermate met mijn gitaar vergroeid, dat ik dat soort dingen gewoon voel. Meestal.

Ik kan uit elke gitaar wel wat geluid krijgen, maar er zijn bepaalde solo’s die ik alleen op mijn eigen gitaar kan spelen. Fine tuning heet dat; communicatie tussen mens en materiaal. In optima forma levert dat mooie dingen op.

Beorn is een slimme jongen en zegt soms filosofische dingen over zijn sport. Hij is ook very sensitive about his shit. Vandaag moest hij noodgedwongen het onderdeel vervangen. Of dat invloed heeft op de prestaties, vroeg de verslaggever. “Er is nu iets veranderd aan de communicatie tussen mijn en mijn schaatsen. Ze praten nu een andere taal en moeten de mijne weer leren.” Of, zoals hij over iets vergelijkbaars op z’n site schrijft: “I felt that in the relationship between me and my skates, it was my skates that weren’t talking.”

Ria, de krultang naast Mart, vond Beorn maar onprofessioneel dat ie niet even nieuwe snaren op z’n schaatsen had gezet. Trui Smeets zelf begreep er niet veel van.

Maar ik wel. En de Belastingdienst ook.

“Het is misschien overbodig om te zeggen, want iedereen heeft het natuurlijk wel gemerkt vannacht. Er is een groot vrachtvliegtuig geëxplodeerd boven Bergeijk en heeft daarbij zo’n kleine veertien ton klompen verloren. Die als een soort enorme hagelbui zijn ingeslagen overal. De schade is enorm.“

Het is echt heel melig en eigenlijk elke week wel weer hetzelfde, maar ik vind het hilarisch: Radio Bergeijk. Bergeijk ligt iedere week zo’n beetje weer in puin, de sprekers raken in psychische problemen, worden bont en blauw geslagen of zijn van top tot teen verbrand. Er zijn idiote oproepen, stomme spreuken, irritante reclames, overdreven jingles en afschuwelijk radioreportages.

Natuurlijk red ik het niet om elke week trouw te luisteren (Radio1, zaterdag tussen 13.30 en 14.00 uur). Daarom doe ik dat via de podcast. Hip he? Moet je ook doen.

It strân fan Skylge is oer in ôfstân fan kilometers bedobbe ûnder tûzenen sportskuon. De skuon sieten yn ien fan ‘e tsientallen konteners dy’t it fracht-skip Nedlloyd Mondriaan tongersdei ferspile. Omrop Fryslân

Mocht u komende zomer vakantie vieren op Terschelling, wees dan niet verbaasd als alle eilanders op nieuwe patta’s rondlopen.