bottejellema.nl

gevoelige jongen

Sporters en muzikanten vallen voor de Belastingdienst in dezelfde categorie. Het is een categorie die ze verschrikkelijke wantrouwen, want voor elke scheet die een fiscale consequentie kan hebben moeten we dertig formulieren invullen. Er zijn speciale folders voor muzikanten en sporters. Persoonlijk heb ik niks met sport en ik begreep de link van de Belastingdienst dan ook niet. Tot Beorn Nijenhuis vandaag bij de Olympische Spelen materiaalpech kreeg.

Het ging volgens Beorn om een onderdeel van zijn schaatsen dat gevoelig is voor breuk. Het onderdeel gaat een half jaar mee, dan is het versleten. Een paar weken geleden had hij het vervangen en sindsdien waren zijn schaatsen perfect. Daarom had hij het voor de Spelen niet nog eens vervangen. Maar toch ging het mis: het onderdeel brak. Resultaat: de Olympische 500 meter verprutst. Dat is het risico, zei Beorn.

Ik ben muzikant. Soms. Als ik met de band naar een optreden ga, neem ik twee gitaren mee. Die ene is vooral voor het breken. En heel soms breekt er wel eens een snaar. Dat is niet erg, maar het moet gewoon even niet op een ongelukkig moment gebeuren. Het risico is klein, maar het kan wel. De drummer kan door z’n vellen slaan en de zangeres kan last krijgen van haar keel. We doen ons best om het te voorkomen, maar het kan gebeuren.

Het veilige alternatief is loeidikke onbespeelbare snaren voor de gitarist, héél zacht slaan voor de drummer en een zangeres die slechts voor optredens buiten de deur mag komen. Maar dat levert waardeloze shows op. Om maximaal te presteren, neem je dus risico’s. En daar word je steeds slimmer in, vooral door oefening. Ik weet tot op het randje hoe hard ik snaren kan aanslaan zonder ze te breken. En ik weet wanneer ik ze moet vervangen. Ik ben dermate met mijn gitaar vergroeid, dat ik dat soort dingen gewoon voel. Meestal.

Ik kan uit elke gitaar wel wat geluid krijgen, maar er zijn bepaalde solo’s die ik alleen op mijn eigen gitaar kan spelen. Fine tuning heet dat; communicatie tussen mens en materiaal. In optima forma levert dat mooie dingen op.

Beorn is een slimme jongen en zegt soms filosofische dingen over zijn sport. Hij is ook very sensitive about his shit. Vandaag moest hij noodgedwongen het onderdeel vervangen. Of dat invloed heeft op de prestaties, vroeg de verslaggever. “Er is nu iets veranderd aan de communicatie tussen mijn en mijn schaatsen. Ze praten nu een andere taal en moeten de mijne weer leren.” Of, zoals hij over iets vergelijkbaars op z’n site schrijft: “I felt that in the relationship between me and my skates, it was my skates that weren’t talking.”

Ria, de krultang naast Mart, vond Beorn maar onprofessioneel dat ie niet even nieuwe snaren op z’n schaatsen had gezet. Trui Smeets zelf begreep er niet veel van.

Maar ik wel. En de Belastingdienst ook.