bottejellema.nl

exit

Gisteravond had ik mijn afscheidsborreltje van de Omrop. Er waren ongeveer twee keer zoveel mensen als ik had verwacht. Op de foto zie je de groep die ook nog bleef eten in het café (sorry Annelies, nu sta je lekker TOCH op internet!).

Ik kwam zelf te laat. Dat kwam omdat ik het afscheid zo lang mogelijk wilde uitstellen. Ik kan dat namelijk niet. Het werken bij de Omrop was zo leuk, dat ik me begon af te vragen waarom ik niet gewoon bleef.

Afgelopen week heb ik nog een stuk of vier live-bijdragen en een reportage gemaakt, en een documentaire gemonteerd. Stug doorwerken en net doen alsof er niks aan de hand is. Maar ondertussen waren er natuurlijk steeds meer dingen die ik moest afspreken en regelen omdat ik niet meer (betaald) op de redactie zou zijn.

Onderweg van de studio naar het café, te laat dus, heb ik alleen stoeptegels gezien. Mijn jas stevig dicht en een klein knoopje in mijn buikje.

Binnen was het warm en gezellig. Iedereen was er, ze gaven cadeaus en zoenen en zeiden hele mooie dingen. Die mooie dingen stonden ook op het hele bijzondere cadeau dat ik kreeg: een website met afscheidsberichten en toekomstwensen. Er staan teksten op waar ik alleen maar van kan dromen en als alleen al de helft gemeend zou zijn, was het al ongelooflijk… leuke herinneringen aan het jaar bij de Omrop (foto’s, verhalen en audiofragmenten) en ga zo maar door.

Iedereen die er aan meegewerkt heeft: Mijn Bijzonder Grote Hartelijke Dank! Nooit eerder ben ik met zo’n kutgevoel ergens vertrokken (-: