(Dit is een stiekeme log, vanuit mijn nieuwe huisje in Amsterdam. Mijn eigen internet doet het nog niet, maar toch kan ik online komen! Stiekem dus. Er is iemand in de buurt die z’n netwerk niet afgeschermd heeft, en dat pakt mijn iBook dus mooi even op. Moet ik wel bij het raam zitten. Maar dat geeft niet. Ik kan in ieder geval af en toe mijn mail even tsjekken en zo. Stiekem. Ssst…)
Verhuizing nummer 7 sinds 1998. Inderdaad: bijna elk jaar een keer.
Als je mij toen had verteld dat ik acht jaar later naar Amsterdam zou verhuizen om verslaggever voor Radio1 te worden, had ik je heel hard uitgelachen.
Dit is Bas, in de trein ergens tussen Den Bosch en Leeuwarden, een week geleden. Naast hem staat een gieter-bloempot. Ik weet niet waarom hij die zo pontificaal voor zich heeft neergezet. Het was een cadeautje voor Sjoerd, bij wie hij een nachtje zal logeren na een avondje stappen in Leeuwarden. Ik moest erg lachen om de gieter. Hij en Sjoerd kennen elkaar van een of andere PvdA-bijeenkomst. En omdat ze beide homo zijn… nou ja, dat soort trekt toch wat naar elkaar toe. Sjoerd en ik dronken bier. Bas dronk Ice Tea. Hij is ICT’er en drinkt ICeTea, wat ik grappig vond.
De fotograaf was een toevallige passant in Bas’ leven. Net als ik.
Ik zag gisteravond in het televisieprogramma Kassa iets over de Stichting De Hond kan de was doen. Zij trainen honden, zodat die bij activiteiten in het dagelijks leven kunnen helpen. En dat is bedoeld voor mensen met een motorische functiebeperking, zoals ze het noemen.
Want wat kan zo’n beest? Het staat op de site van de stichting:
• voorwerpen oppakken en dragen
• voorwerpen ophalen en wegbrengen
• voorwerpen uit (koel-)kasten pakken
• knoppen bedienen (zoals van licht en lift)
• deuren openen en sluiten
• ondersteunen bij opstaan, zitten of liggen
• assisteren bij aan- en uitkleden
• en natuurlijk… de was doen
Nu heb ik geen opvallende motorische functiebeperkingen. Maar wel het schurft aan de bovengenoemde zaken. Een soort maatschappelijke functiebeperking dus. Dingen als wassen, koken, verhuizen, boodschappen doen, slapen, lunchen/borrelen-met-vervelende-mensen, auto parkeren, sporten, me uitkleden met drank op… dat soort facilitaire zaken. Zo’n hulphond kan dat allemaal mooi voor mij doen en is dus ideaal.
Ik zou natuurlijk ook een partner kunnen nemen; iemand die het leuk vindt om van die dingen uit het lijstje te doen. Maar mijn inschatting is dat het makkelijker is om de hond tevreden te houden dan de partner. En volgens de mevrouw van de stichting in Kassa kost het opleiden van de hond 25.000 euro. Dat lijkt me snel goedkoper. Ik ben meteen begonnen met sparen.
Minister Rita Verdonk van Vreemdelingenzaken en Integratie kwam gisteravond langs op een verkiezingsbijeenkomst van de VVD in Leeuwarden. Dat wilde ik wel eens zien; het was hier namelijk vlakbij. Ruim honderd mensen maakten van de gelegenheid gebruik om te protesteren tegen haar beleid. Door ingangen te blokkeren wilden ze voorkomen dat Verdonk binnen kon komen in de ‘Purple’ (het voormalig Haarsmahuis). Er waren fakkels, spandoeken, protestborden, toeters en fluiten.
Het ging er nogal heftig aan toe. Er was veel politie bij. Toen de auto van Verdonk bij de heftig fluitende groep voor de deur aankwam, reed ze op grote snelheid door. Het duurde toen nog zeker een half uur voordat ze zich weer vertoonde. Intussen kreeg de politie serieuze ruzie met de protestanten. Volgens Omrop Fryslân zijn er geen mensen opgepakt, maar ik zag dat ze enkele mensen wegsleepten en neersloegen.
Uiteindelijk kwam de Mercedes met Verdonk weer aan. Omgeven door politie en enkele brede types, ging ze op draf de ‘Purple’ binnen. Daar kon Bart Ledegang van de Omrop haar meteen een paar vragen stellen.
Toen ze op het podium stond, kon ze er ook niet meer omheen dat er tegen haar komst geprotesteerd werd. Met een paar krachtig uitgesproken woorden (iets met durven en doen ofzo) zei ze dat ze zich niet wilde laten kennen en daarom toch was gekomen. Maar goed, met zoveel politie en schichtig rondkijkende brede mannen om me heen zou ik ook wel durven.
Het is natuurlijk ook niet best. Dat een minister in Nederland zich altijd omringd moet weten door ‘de mannen’ – zoals ze zelf zei. Mijns inziens werd de sfeer er ook niet beter op toen ze de eerste keer doorreed. Als je echt kloten hebt stap je gewoon uit en dan is de sfeer niet half zo grimmig als het nu werd. Ze heeft er een handje van met haar acties ‘de mensen’ tegen zich in het harnas te jagen.
Binnen werd haar door VVD-spindoctor Frits Hufnagel (tamelijk incestieus) de vraag gesteld of Rita met de kennis van nu weer zou kiezen voor haar ministerschap. Elk redelijk mens zou ‘nee’ antwoorden. Ze zei iets over dat je niet minister wordt vanwege het geld, maar vanwege je innerlijke drijfveer, en dus ‘ja’.
Aflevering 3: blauweoverallwasstraatjongens
Ik poets mijn auto niet. Om te beginnen interesseert het me niet heel veel hoe dat ding eruit ziet en ten tweede kost het me teveel tijd. Maar ja, als de temperatuur ook maar een beetje richting de vijf graden schuift, worden de Nederlandse wegen opgehoogd met zout. Dus was mijn Zwarte Schicht erg vaal en verzilt geworden. Dan gaat ie dus door de wasstraat. En dat vind ik ook niks, maar dat duurt tenminste niet zo lang als zelf poetsen.
Wasstraten heb je in soorten. Er is een versie die zelf beweegt en er is een versie die de auto beweegt. Bij de laatste staat altijd zo’n wasstraatjongen. Vandaag trof ik zo’n auto-bewegende versie. Ik reed naar de ingang. Er was niemand voor me. De wasstraatjongen zat nog in zijn hokje, omdat hij een hokje heeft. Ik stopte mijn auto en na een tijdje zwaaide de deur van het hokje open. De jongen, in een blauwe overall, stapte naar buiten. Een blonde knul, begin twintig, niet bijzonder aantrekkelijk. En ik val ook niet op blauwe overalls.
Door de naar binnen waaiende wind, zwierde een pin-up kalender wat in het zicht. Een naakte mevrouw, dus ik keek weg, want ik ben homo. Ik wel, maar hij niet natuurlijk!
In zijn donkere hokje.
Als er niemand met de auto staat te wachten.
Die zonodig zelf niet wil poetsen.
Hem een beetje te storen terwijl hij en de madam …
Toen keek ik dus naar het kruis van de in mijn richting lopende blauweoverallwasstraatjongen. Daar was niets te zien. Maar ik keek naar zijn kruis en ik kon er niks meer aan doen.
Vanaf toen was eigenlijk alles stom. Ik bestelde de duurste wasoptie ter compensatie. Ik hoopte dat er snel zoveel schuim op de ramen zou zitten, dat ik even van de aarde zou verdwijnen.
Leeuwarden – De Oldehove in Leeuwarden wordt in februari en maart omgetoverd tot vuurtoren. De transformatie vindt plaats vanwege de uitvoering van de theatervoorstelling Leeuwarden aan Zee . Dat heeft het collectief BUOG, Bedenkers en Uitvoerders van Ongewone Gebeurtenissen, uit Akkrum maandag gemeld. Friesch Dagblad
Het valt niet mee om een zwaaiend licht in een statische foto te vatten. Maar het ziet er heel erg gaaf uit vanuit mijn dakraam; zo’n zwaaiend licht over de stad.