Schnabbelaar die ik ben, had ik nu al een klusje als mannetje van de radio. Kiddo’s die willen gaan podcasten vertellen hoe je radio een beetje interessant houdt. Ik heb meteen maar verteld dat ik geen idee heb, maar ik heb ze gewoon veel leuke stukjes radio laten horen. Communicatief verantwoord, dat wel. Met genoeg om te lachen. Vonden ze mooi.
Het kan me niks schelen dat het onmogelijk is. Ik krijg ‘m uiteindelijk altijd wel open. Maar de suggestie dat het wél kan, haalt me het bloed onder de nagels vandaan…!
“Daarover kun je beter maandag even bellen. Dan is er iemand die je meer kan vertellen”
Hij geeft me een kaartje.
“Bent u Don?”
“Nee, dat is de gitaarjongen. Ik heet Sinus.”
Fin’k mooi… iemand die in een muziekzaak werkt en Sinus heet.
Ik heb een auto met airco. Ja, ik vind het ook overdreven, maar het zat er nu eenmaal op. Ik zet dat kreng niet aan als het kouder is dan 28 graden Celcius, om te bewijzen dat ik voor ‘t muljeu ben enzo. En soms zijn de ramen ook wel vervelend beslagen. Maar dat is wel alleen op mijn inconsequente momenten!
Als veertienjarig muljeu-freakje was ik tegen auto’s. Fel ook. Ik vond dat de uitlaatgassen van een auto eerst via de luchtverversing door de auto moesten, alvorens ze in de buitenlucht werden geblazen. Dat zou ze leren, die smerige kilometervreters! Inmiddels rijd ik in mijn vijfde auto.
Volgens mij word ik gestraft. Ik deed van de week de airco even aan. Maar heel eventjes, om de ramen. Daarna zag de vloer aan de passagierskant eruit als hierboven.
“Volgens Premier Balkenende heeft minister Bot gisteren niet het regeringsstandpunt vertolkt toen hij zei dat het besluit voor de inval in Irak achteraf niet verstandig was.” www.nos.nl
Dat zegt meer over de regering dan over Bot. Het getuigt van aanhoudende starheid, onvermogen tot introspectie en afstotelijke wereldvreemdheid. Wat mij betreft dus een onverminderd stijgende noodzaak tot oprotten.
of drie dingen die er niet hadden moeten zijn
Die plant had dus allang dood moeten zijn. Een vriend van me is op dit moment in Canada en hij vroeg me of ik op zijn plant wilde passen. Zelfs na serieuze waarschuwingen bleef hij me vragen dat te doen. Dus nu hobbel ik eens in de drie dagen naar zijn plant, verderop in de straat. Terwijl dit hier zich dus in zijn blaadjes mag knijpen als ie eens in de drie weken wat krijgt.
Die kaarsenstaanders hebben jaren gefungeerd als vaasje voor twee grote rode nepbloemen. Er zat van dat zand in, je weet wel. Dat kon dan zo mooi symetrisch voor het raam staan. Nu zijn ze dus goed voor kaarsen, omdat ik wijnflessen een beetje alcoholisch vind staan. Of eigenlijk omdat ik ze indertijd van een vriendin kreeg. En dan kan ik dingen niet wegmieteren.
Dan die poster. Omdat ik de film zo godsgruwelijk mooi vind, moet ik dit soort dingen dan ook weer hebben. De poster heb ik vrijdag gekocht (7,95). Zaterdag kocht ik die gigantische lijst (34,95). Probeer dat niet op de fiets te vervoeren. Met wind. Dat ding moet ook nog ergens hangen. Recht enzo. Volgens mij was plakband goedkoper geweest.
