R.A.M.
“In het oproepen van negatieve reacties zit een bepaald genoegen.” Gisteravond sprak hij de zin uit. Maar dat hij veel op dat genoegen uit is, was mij al lang duidelijk. Het is verder geen probleem, maar ik vind deze meneer als presentator van het cultuurprogramma R.A.M. van de VPRO onuitstaanbaar. Al tijden.
Gisteravond deelde R.A.M. in de gedaante van Grunberg de zorgen om hun kijkcijfers met mij. Er was een rapport verschenen over R.A.M. dat zonder schroom werd voorgelezen: Grunberg praat te monotoon, kan niet interviewen want hij laat geen ruimte aan zijn gasten en het gaat in het programma meer om de entourage dan om de inhoud. Grunberg noemde zichzelf en de overgebleven 48.000 kijkers autisten.
De auteur van het telefoonboek was gisteravond voor de eerste keer leuk toen hij op zoek ging naar betere kijkcijfers. De afstotelijk high-brow, egocentrisch poserende hogepriester van cultuur Grunberg brak zo af en toe. De pose waarin hij zichzelf op het irritante af veel te serieus nam, was niet meer vol te houden. Introspectie; het ging even heel persoonlijk over hemzelf. Een echte lach, zag ik. Hij is zowaar een echt persoon! Prompt keken er 67.000 mensen naar R.A.M.
