Gisteren en eergisteren hebben we gespeeld met de band. Bruiloftjes. Voorlopig even de laatsten. En het is ook wel weer even mooi geweest. Bij witte-jurk-en-mooi-pak nummer zoveel, doet het me niets meer. Zelfs niet als we de bruid aan het huilen krijgen met die oh-zo-gevoelige afsluitende ballad. You are so beautiful to me.
Dan zit ik nu thuis. Duffe zondag. Twee verantwoorde weekendkranten, MSN, Buitenhof, te lang douchen, wild surfen, log schrijven, afwassen uitstellen, niet teveel nadenken.
Een Amerikaanse film van een Chinese regisseur heeft een Europese prijs gewonnen. En het gaat nog over homo’s ook. Homocowboys om precies te zijn. “In verhalen tussen meisjes en jongens is weinig mysterie te vinden, alles is al een keer gedaan”, is het licht laffe commentaar van regisseur Ang Lee. “Ennis en Jack bevinden zich in het westen van Amerika, waar machogedrag en traditionele waarden hoog in het vaandel staan. Dus alles wat deze twee mannen voelen, moeten ze verborgen houden.”
Het commentaar van een Amerikaan op deze film: “What an awful movie… why does Hollywood continue to try to ram this topic down our throats? Do they really think there were bisexual cowboys in Wyoming in 1963? Just give me a western with the beautiful scenery and horses and cowboys without ruining it. Another Hollywood re-write of history…”
Dat alles op dezelfde dag waarop ik een mailtje via Expreszo binnen krijg. Een fragment: “Als mijn vriendin bij mij komt, dan moeten we ons de hele dag buiten de deur vermaken, aangezien ze niet binnen mag komen (zelfs even gebruik maken van het toilet mag niet). Dus jullie begrijpen wel dat het niet langer zo gaat en ik spoedig weer het huis uit ga, waarna ik niet weet of ik mijn ouders nog blijf zien.”
Deze lesbiëne is 19 en woont in een middelgrote stad in het westen van óns land. Vandaag. En zo houdt ook deze dag vanzelf wel weer op.
reageren