PeerGroup uit Veenhuizen is iets schitterends aan het maken, midden in het land. Een gigantisch strokasteel, van zo’n 10.000 pakjes stro. Vandaag mocht ik er een reportage opnemen voor Omrop Fryslân. Het is een onvoorstelbaar project. Ze gaan er een voorstelling in spelen, vanaf volgende week. Het gaat over de landbouw enzo en hoe moeilijk bedrijfsovername is enzo… hm.
De acteurs en technici stonden nu met man en macht het bouwwerk te maken. Pakje op pakje. Zoals vroeger, bij heit in de schuur.
Er werken exact hetzelfde type mensen, al zo lang ik me kan herinneren en in elke stad. Standsbewust, stoffig, stug. Het modernste gereedschap is een analoog modem. Stempels zijn er onuitroeibaar belangrijk.
Het ergste is dat domme wachten. Er zijn altijd twintig mensen voor je, zo door elkaar. Je probeert elkaar vooral niet aan te kijken. En dan stiekem toch even. Ik weet nooit wat ik moet doen, tijdens dat wachten. Ik voel me opgelaten, geïntimideerd. Voor de zestiende keer kijken welk nummertje ik ook alweer heb. Nonchalant wat met m’n voet schuivelen en niet naar het kontje van die jongen voor me kijken. NIET kijken. Ze hebben allemaal gezien dat ik keek. Ook achter de balie. Dingdong.
Het is niet mogelijk om je er aan te onttrekken. Postzegels kun je alleen daar krijgen en als je iets wil versturen of ontvangen dat meer is dan een gewone brief, moet je je melden. En of je het nu brengt of haalt, altijd is er zo’n blik, zo over de bril.
Ik zou dan het liefst willen schreeuwen: “nee, er zitten geen seksspeeltjes in!” Maar ja. Dat gelooft dan natuurlijk al helemaal niemand meer.
Vroeger was ik stiekem jaloers op de jongens die wat hadden. Been of arm in ‘t gips. Stoer, die hadden wat meegemaakt. Aan hen werd gevraagd wat er was gebeurd. Ik heb wel mitella’s en krukken nagemaakt. Of wat fake gehinkt met een been. Want dan had je aandacht.
Dat klopt. Ik heb net bijna twee weken op krukken gelopen, en inderdaad: aandacht. Maar het weegt niet op tegen het gestuntel in de supermarkt, op de trap en in de kantine. Toen eergisteren zelfs de directeur een deur voor me open hield, was ik uitgevriendelijkbedankt.
Gelukkig doet mijn voet het weer. Als ik weer ‘s aandacht nodig heb, verzin ik wel wat anders creatiefs.
Zo neemt ie op als RTV Noord hem belt. Vandaag interviewde ik hem over deze waardeloze zomer. En andere zomers, voor een serie reportages.
Zijn garage is losjes omgebouwd tot weerkamer, de roldeur zit er nog in. Een zwaar gesponsorde bestelbus op de oprit. Een vriendin/vrouw die koffie brengt. Een zwik computers. Het versleten spijkerjasje. De microfoon met isdn voor de radiopraatjes. Wat idiote trofeeën.
Hij klikt razendsnel door een paar computerschermen. “Zoo…! Dat reinwetter komt toch flink hurder dizze kant op dan ik tocht, poe!”
Het is een behoorlijk bedrijf, Paulusma weer BV. Piet zei dat hij dagelijks zo’n vijftig aanvragen krijgt om ergens zijn populaire weerpraatje voor SBS te doen. Hij werkt zeven dagen per week. Hij vertelde vanalles over zijn bestaan als weerman; hoe zijn bedrijf er uit ziet, hoe zijn “oan’t moarn!” is ontstaan en hoe de bliksem eens vlak naast hem insloeg.
Ik zie hem zelden, want ik heb SBS niet op mijn televisie, geloof ik. Veel mensen vinden hem maar een rare jongen en dat is ie misschien ook wel. Maar het is ook een hele sympathieke man. Nuchter ook. Hij liet me na de opname uit en liep naar de auto. Kijkend naar de lucht.
Mocht je ooit het vermoeden hebben dat je voet kan worden ingetapet, ook al is de kans maar minimaal, scheer het haar daar weg! Meteen!
De tape moet er ook weer af namelijk…
