briefjes deel 4
Ik ga er ook
maar niks meer over zeggen.
De briefjes zien er trouwens allemaal
opvallend hetzelfde uit…
donderdag 30 september 2004
één poging er nog iets zinnigs aan toe te voegen.
Wat je ook van hem vindt.
Ik heb de documentaire ‘Zij Gelooft In
Mij’ gezien. Als je daar iets uit wil halen dat wat zegt over André Hazes,
dan moet dat zijn dat hij in zijn broek scheet van de massa en aandacht.
Dat hij daar helemaal niet tegen kon en het liefst samen met zijn vrouw
wilde zijn.
Zelfs nu hij dood is moet hij voor een
vol stadion staan. En moet Rachel hem delen met honderd-duizenden anderen.
Ik hoop dat die kist eigenlijk leeg was.
Fantastische show, geweldige televisie, maar
bottom line is dat ik het absurde hysterie vind.
Dertig insteken voor dit stukje spelen
door mijn hoofd…
– hij stapt zo uit de kist: wat een grap!
– over drie weken staan de eerste berichten in de krant over nog
openstaande rekeningen
– hoeveel mensen gaan postuum op hem stemmen?
– de climax: de kist drijft weg door een gracht van bier
– massarouw recht uit het hart van Mojo Concerts BV, ook voor al uw
megalomane uitvaarten
maandag 27 september 2004
ons in de Jordaan
Dit ->
is een engeltje, schuin van achteren bekeken, tussen een aantal
lampenkappen. Frivole kitsch.
Nee, het is geen kitsch, het is echt. Het
is geen thema-café. Het is Café Nol, in de Jordaan. Om de twee liedjes een
nummer van André. Omdat-ie dood is. Misschien.
Roze neonverlichting, fineer,
kringloopwinkelwijnglazen. Dit moet je gewoon een keer gezien hebben.
zaterdag 25 september 2004
Scriptie
De eerste drie maanden
van dit jaar heb ik besteed aan het schrijven van een doctoraalscriptie
over argumentatie in kunstrecensies van de Volkskrant. Dat heb ik in de
universiteitsbibliotheek gedaan, in een heel klein hokje. Ik durfde mezelf
daar nooit vragen te stellen over het nut van dat werk, om niet depressief
te worden. Het was veel werk, dat door de beoordelaars in april gelukkig
als ‘goed’ werd bestempeld.
Vandaag mocht ik naar de krant. De chef
van de kunstredactie was zeer geïnteresseerd en noemde het een eer dat ik
er zoveel werk van had gemaakt.
Ik ben best trots op m’n scriptie. En het
was mij een grote eer om een exemplaar bij de Volkskrantredactie achter te
mogen laten.
maandag 21 september 2004
Windstreken
Ik assisteer de
organisatie van een groot muziek festival in Leeuwarden dit weekend. Ik
sjouw met versterkers, rijd busjes met spullen door de stad, sluit snoeren
aan, plaats microfoons, vertel muzikanten waar ze moeten zijn en zet
koffie. Altijd beheerst en onder controle, maar steeds met een vleugje
chaos en paniek. Want vaak moet er vanalles tegelijk gebeuren.
En dan vaar ik plotseling een half uur
lang in alle rust met vijftien bootjes door de schitterende grachten van
Leeuwarden.
vrijdag 17 september 2004
NIET MIJN AUTO!
Waarom staat hier dat
ik weggesleept ga worden?
Er is op dit bordje best ruimte voor een
extra letter ‘w’ en het woord ‘auto’…
donderdag 16 september 2004
Uitwaaien
zoute lippen proeven
lekker
maandag 13 september 2004
Madonna
Zesenveertig jaar.
Bijna twee uur spektakel. Verkeersopstoppingen de hele dag. Retestrakke
show. Chaos en drama na afloop als iedereen weer naar huis wil.
Maar ze betoverde…
You may say I’m a dreamer
but I’m not the only one
I hope some day you’ll join us
And the world will live as one
(lees mijn recensie op expreszo.nl)
donderdag 9 september 2004
Beppe
heeft één weg. In het boek stond dat er iemand had gebeld over internet,
met de vraag of ze daar ook aan wilde doen. Ze vroeg aan ons wat internet
is. Mem zei dat het iets met computers is. Oh, nou dat hoefde voor haar
niet meer. Beppe vroeg waar haar blouse is – in de was, zei mem.
woensdag 8 september 2004
ver weg… en midden in Kopenhagen stuit ik dan op dit straatnaambordje…
zondag 5 september 2004
