bottejellema.nl

Over twee maanden wordt hij drie. Hij is dus twee.

En gisteren heb ik tien minuten met hem aan de telefoon gezeten.

Magisch.

Ik plak mijn eigen band. Persoonlijk vind ik dat verdienstelijk noch opmerkelijk. Maar daar wordt wel anders over gedacht.

De afspraak in het café liet zich verlaten door mijn lekke achterband. Mijn uitleg ter plekke werd begroet met teksten als “Dat heb ik al zeker zestien jaar niet meer gedaan!”

Ik wel. Met een kwartiertje prutsen vergroot ik m’n mobiliteit behoorlijk, of spaar ik taxikosten uit. En ik kan ‘m wel naar de fietsenmaker brengen, maar dat kost veel meer tijd dan wanneer ik het zelf even doe.

Er werd naar me gekeken met een mengeling van bewondering en afkeuring. Daar had ik wel schik in.

Omdat ik regelmatig mijn hoofd in de kussens van de bank moest stoppen, heb ik de tv zo’n beetje uit mijn leven verbannen. Ik vind reclame namelijk onuitstaanbaar. Ik snap heus dat mijn mediawereldje er op draait. Maar ik wil niet aangesproken worden als een kleuter.

Op de radio gaat het vaak nog wel. Echter, soms gaan ze ook daar te ver. Horen?

Tom 1, Tom 2, Tom 3, Tom 4, Tom 5.

Nog even afgezien van de flagrante onzin (de fiscus accepteert al jaren tankbonnen die niet op naam staan) zijn de reclames ongehoord knullig gemaakt. Daar schaamt een amateurtoneelvereniging nog voor.

En nog veel erger is dat Tom overdag in ELK reclameblok zit. En dat al een maand of drie.

Beste MKB-brandstof. Jullie pasje is vast heel handig. MAAR NU WEET IK HET WEL. HAAL DIE VERSCHRIKKELIJKE TOM DE RIDDER VAN MIJN ZENDER of ik start een boycot actie.

De 20-jarige zanger Tim Knol is de ontdekking van dit moment. Zijn ‘oude’ stem en zijn bezieling vallen in de smaak bij zowel jonge meisjes als een ouder publiek.

Dat schreef NRC gisteren. Een grote foto, met een heel artikel er bij over hoe goed en schattig deze Tim wel niet is.

Zal allemaal best.

Maar een muzikant zet nooit, NOOIT zijn gitaar tegen een kachel!

Toen ik zestien was, schreef ik in een geheim schriftje: ‘Ik ben verliefd op Jan-Simon‘. Jan-Simon zat bij een vriend van me in de klas en had verkering met het mooiste meisje van de school. Ik weet nog dat ik perplex was dat het geschreven stond en ik wist ook dat het de waarheid was. Het schriftje ging echter dicht en werd goed opgeborgen. Het zou nog drie jaar duren eer ik voor het eerst met iemand over mijn geaardheid durfde te praten. Jan-Simon was ik al lang uit het oog verloren. Ik was gefrustreerd tot in m’n tenen.

Het is nu nauwelijks meer voor te stellen, maar ik wist niks. En ik durfde ook niks, waarin ik niet de enige was. Een vriendin, die wel openlijk voor haar homoseksualiteit uit kwam, vertelde indertijd vol trots dat ze eens voor het COC-café in Leeuwarden langs was gelopen. Alleen dat.

Toen ik eenentwintig was, begon er net een klein beetje internet te zijn. Ik had een abonnement van vijftien gulden, waarmee ik negen uur per maand kon internetten. Zo had ik toegang tot het beetje informatie over homoseksualiteit dat er toen was te vinden.

Ik begon in die periode te chatten (IRC!) met andere homo’s. En ik mailde met eentje, wat zeg ik, met een handjevol. Gevonden op dat internet. Enorme verhalen over mijn gevoelens voor onbereikbare jongens, de worsteling met mijn coming-out en wvttk. Ook had ik mijn Eerste Afspraakje Met Een Echte Homo. Gelukkig was hij erg aardig, maar ik denk dat ik een tamelijk autistische indruk moet hebben gemaakt.

Nu ben ik stikjaloers op jongens van zestien die ontdekken dat ze op een Jan-Simon verliefd worden. Want ze kunnen even googlen hoe het zit met jongens die op jongens vallen. Daar is niet erg veel durf voor nodig en je hebt binnen de kortste keren pagina’s vol informatie over homoseksualiteit en coming-out’s en hoe dat allemaal moet. En nog leuker: je zit binnen een paar seconden te chatten met soortgenoten.

Welnu, dat is de basis van een documentaire die ik wil maken voor Holland Doc Radio. En nu ben ik dus op zoek naar homo’s (m/v) van tussen de 16 en 20 jaar, en naar homo’s van tussen de 30 en 34 jaar. Een groep google-pubers en een groep Wehkamp-pubers, zeg maar (ja, ook voor plaatjes is internet fantastisch). Ik wil graag met je praten over hoe je coming-out ging, met een radiomicrofoon. Geen camera.

Ik denk dat het internet voor een coming-out een zegen is. Zeker voor de schuwere menssoort. Bevestig dat, of schoffel het onderuit, als je wil. Mail me: bjellema /aapjesstaart/ gmail.com.

Je mag ook mailen als je Jan-Simon bent.

En weer heeft het weer de wereld prachtig gemaakt. Ik werd wakker met zon in m’n slaapkamer en sneeuw op het balkon. Het stemt me vrolijk.

Ik heb gisteren thuis naar m’n documentaire geluisterd, maar niet alleen. Haye en zijn vriendin waren hier. We hebben heerlijk gegeten, met de radio aan. Na afloop hebben we nog even gekeken naar de DVD waar Roberto Spizzichino het over heeft, met het indrukwekkende verslag van het concert van The New York Philharmonic in Pyongyang in Noord Korea. Een aanrader!

En een zwart gat? Misschien heel even, gisteravond. Tussen het moment dat ik Haye en F. uitzwaaide en dat ik m’n nest in dook. Vandaag heb ik een rustige dag, morgen maak ik weer een reportage voor Radio 1 en daarna begin ik met een volgende documentaire.

Wat de inhoud daarvan betreft: daar schrijf ik hier nog wel ’s over. Ik wil nu vooral iedereen bedanken die geluisterd heeft en heeft laten weten wat-ie er van vond. Reacties kunnen ook naar avonden@vpro.nl, zij maken het per slot van rekening allemaal mogelijk.

Mocht je het nog niet hebben gehoord, dan kan je altijd even hier klikken en luisteren naar het derde uur van De Avonden.

Waarom weet ik niet, maar ik ben altijd zenuwachtig als er een documentaire van mij wordt uitgezonden. Gek, want live op de zender heb ik daar absoluut geen last van. Maar die documentaires…

Nou ja, ik heb er natuurlijk wel heel lang aan gewerkt. Al dat werk is gecondenseerd tot dertig minuten radio. En het is persoonlijk.

Het liefst duik ik stilletjes weg. Maar toch moet iedereen luisteren, dat dan weer wel.