bottejellema.nl

Direct na het verslag van Manuscripta is er tussen 17.00 en 18.00, eveneens bij De Avonden, een reportage van Botte Jellema te horen over de nieuwe radioserie ‘Een kamer in het verleden’, waarin vijftien schrijvers zich beurtelings een week lang laten opsluiten in een drijvende bungalow midden op het Lauwersmeer. Hoe overleven zij een week zonder e-mail, Facebook en Twitter? En veroorzaakt zo’n weekje isolement een explosie aan creativiteit? Een kamer in het verleden, waaraan onder anderen Paulien Cornelisse, Atte Jongstra, Franca Treur, Tommy Wieringa, Joke Hermsen, Wim Helsen en Gerbrand Bakker zullen deelnemen, zal de volgende dag, vanaf maandag 6 september, in De Avonden worden uitgezonden.

Maar waar komen de gasten nu precies terecht? Hoe oncomfortabel wordt het bijvoorbeeld tijdens een novemberstorm op het Lauwersmeer? Hebben ze een kacheltje? In dit uur neemt boswachter Jan Willems u alvast mee naar het kleine eilandje Senneroog. Alle achtergronden bij het project ‘Een kamer in het verleden’ in een uur.

VPRO De Avonden, zondagmiddag tussen 14 en 18 uur, live vanaf Manuscripta. Vanaf 17u een uur lang spannende radio met alles wat u altijd al wilde weten over Een Kamer In Het Verleden.

Okay, ik ga dit gewoon opschrijven. Omdat het gebeurde. Ik had motorrijles en we reden met z’n drieën door Duivendrecht. Juist op het moment dat ik me afvroeg waarom de instructeur voorop reed (normaal rijdt die achter), stak er vlak voor hem een Audi A3 de dwars weg op, met de intentie te keren. De instructeur ging vol in de remmen en toen hij uitweek, raakte hij met zijn motorkoffers de voorbumper. Verder weinig aan de hand. Na een korte discussie op de weg, die ik niet kon volgen, werd er even een parkeerterreintje opgezocht.

Er stapte een jongen uit van ongeveer mijn leeftijd met een Noord Afrikaans uiterlijk. Ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat hij Marokkaanse roots heeft. Na het uitstappen begon hij een tirade van twintig minuten, met eigenlijk steeds dezelfde zin: ‘Je reed expres tegen me aan’. Hij had overigens geen schade.

De situatie was duidelijk. De A3 verrichte een bijzondere manoeuvre op de weg en had dus al het andere verkeer voor moeten laten gaan. Dat deed hij niet. Dat zei onze instructeur, maar er kwam niets bij deze Marokkaanse jongen binnen. Na tien minuten – mijn lesmaatje en ik stonden het schouwspel aan de overkant van de weg gade te slaan – opperde onze instructeur dat in dat geval de politie maar even moest worden gebeld.

Daar had onze Marokkaan duidelijk geen zin in. Dat, en het feit dat hij van plan was de schade op de koffer van de instructeur in contanten te vergoeden, toonde wel dat hij donders goed wist dat hij fout zat. Maar ondertussen bleef hij maar roepen dat de instructeur toe moest geven dat hij expres tegen hem aan was gereden.

Vorig jaar had ik een vergelijkbaar akkefietje. En enkele maanden geleden weer. De beschrijving hier was mild, maar ook hier was hetzelfde aan de hand: tegenpartij zit fout en weet het en geeft het niet toe. En is van Marokkaanse afkomst.

Er is in alle gevallen sprake van een macho die niet op tekst zit te wachten (enkele maanden geleden was ik toevallig omgeven door politie, dat scheelde een hoop). Ze gaan ondanks dat ze fout zitten praten en schelden. Mijn broer heeft het een keer meegemaakt dat een Marokkaan een autodeur opengooide die hij op de fiets niet meer kon ontwijken. Exact hetzelfde verhaal: meteen schelden en geen verantwoordelijkheid nemen. Er is niets dat ik kan verzinnen dat irritanter is dan dat.

Het eigenlijke probleem is dat ik te redelijk ben. Er is in dit soort situaties misschien maar een oplossing. Nooit, op geen enkele manier, je meerdere laten kennen. Zet je eigen redelijkheid aan de kant, die is er bij hen ook niet. Maak herrie en toon dominantie. Ze zitten niet op tekst te wachten. Ze geven hun fout niet toe, feitelijk maakt het geen moer uit wie er fout zit. Het gaat maar om een ding: het haantjesgevecht.

Redelijkheid zal het altijd verliezen. Jammer.

Erwin Olaf was te gast in Zomergasten en na twee uur kwam de speech waar ik eigenlijk al van begin af aan op zat te wachten. Om kort te gaan: door dit.

Erwin had getallen opgeschreven, namelijk het aantal homogeweldsincidenten in de hoofdstad (twee per week). Daarna zei hij dat het toeneemt. Dat is ingewikkeld. Strikt genomen weten we dat niet, want er het aantal homogeweldsincidenten wordt nog maar een paar jaar bijgehouden.

Een andere zaak is dat Erwin zelf en de homo’s om hem heen te maken krijgen met antihomo-incidenten. Ook ik hoor het steeds meer. Dat is weinig academische terminologie om er over te praten, maar ik ben behalve doctorandus ook gewoon een mens, en wel een homomens in de stad Amsterdam waar twee keer per week een melding is van homogeweld. Dat werkt op m’n gemoed.

Jelle B.C. vroeg terecht wat er volgens Erwin moet gebeuren. “We moeten ons organiseren,” zei hij. Tsja. Ik keek Zomergasten met zes andere homo’s, waarvan er niet een lid was van het COC. Ik ben dat twee maanden geleden wel geworden. Het COC doet dingen waar ik achter sta, maar of dat nou is wat Erwin bedoelt weet ik niet.

Zelf ging hij een feestje organiseren, met de merkwaardige naam Black Tea Party: ‘Ik ben woedend‘ en ‘Een viering van seksuele en raciale diversiteit‘. Dat spreekt mij dan weer niet zo aan (met echte DJ’s die beatmuziek draaien!). En wat schiet de zaak nou op met een gecondenseerde Gay Pride? Dat bestaat al.

Hij prees D66, Groenlinks en vooral de PvdA. Hij foeterde op het CDA en de CU. Dat vond ik wel terecht; het CDA heb ik nog nooit kunnen betrappen op wat oprechte actie voor homo-emancipatie. In het vorige kabinet hadden ‘we’ Ronald Plasterk (PvdA), waardoor het nog een beetje fatsoenlijk leek. Verder zijn het CDA, CU, SGP en ook hun spreekbuizen als EO en het Nederlands Dagblad ronduit homofoob en dat is verwerpelijk.

De felheid en de oprechtheid in de tirade van Erwin Olaf spatte uit het scherm. Hij meende wat hij zei en zou voor niets wijken om die mening naar voren te brengen. Voor Jelle B.C. zat er ook weinig anders op dan het aan te horen (“We gaan weer naar een fragment”). Psychologisering van de tirade kwam neer op ‘oprecht, doch oud zeer’, maar degene die dat binnen ons kijkclubje te berde bracht is psychiater, dus die vertrouw ik er ook wel mee. Was het verongelijktheid van de wat oudere en nu zieke homoseksuele fotograaf met een rellerig verleden?

We kozen met z’n zevenen er voor om naar Erwin Olaf te kijken, in plaats van een bezoek aan de Uitmarkt-afsluiting om de hoek, in de vorm van The Musical Sing-A-Long, waar ongetwijfeld een aantal andere gelijkgeaarden voor kozen. We voelden met z’n zevenen erg de urgentie van Erwin’s tirade: DOE IETS!

Maar wat?

Lotte speelt haar nieuwe liedjes, met broer H. op drums. 7 sept cd-presentatie in De Balie.

- Posted using MobyPicture.com

Oprichter Dominique Weesie legt in NRC uit hoe hij de journalistiek gaat vernieuwen.

En nog veel meer, vooral leuke gesprekken en mooie muziek in de uitzending van Opium gisteravond. Enkele bescheiden bijdragen van ondergetekende en verder: Mark Rietman, Patrick van Mil, Dorine Wiersma, Hermine Landvreugd, Alex Roeka, Anna Drijver, Ed Wubbe, Alderliefste en Charlie Dée.

Hier.

- Posted using MobyPicture.com